Oké, even terugdenken waar ik gebleven was, want ik heb het bloggen even laten liggen. Maar als ik mij niet vergis heb ik getypt tot dinsdag. Nu woensdag dus, woensdag zijn we naar het strand geweest met de kindjes. Er waren ook nu weer heel wat kindjes gekomen die te klein waren en die eigenlijk geen toestemming hadden om naar het strand te gaan. Lastig! Uiteindelijk zijn alle kinderen mee gegaan naar het strand, maar zwommen alleen de kinderen van 5 jaar of ouder. Elk kind van 5, 6 en 7 jaar kreeg ook een ouder kind dat hem/haar in het oog moest houden. Ik bleef op het strand spelen met de kindjes die te klein waren om te zwemmen.
Eigenlijk hadden we gepland om eerst een uurtje te zwemmen, dan pauze te nemen en iets te drinken en dan nog een uurtje spelletjes op het strand spelen. Maar na de pauze wilden alle kinderen heel graag terug gaan zwemmen, dus hebben we hen dit maar laten doen. Voor Shuku en Baraka was het nog maar de tweede keer op het strand (de eerste keer was dit weekend). Het was wel de eerste keer dat ze in het water konden. Shuku was dan ook even bang van het water, maar eens hij erin zat, kon de pret niet op.
Op donderdag hebben we met de kleintjes met ballonnen gespeeld. De hele voormiddag speelden we spelletjes met ballonnen. Gaande van vrij spelen met de ballon tot een toneeltje met ballonnen. Heel leuk om te zien. Bovendien ook heel tof voor de kinderen, want ze konden blijven spelen met de ballonnen.
Vrijdag waren het de grote kinderen weer. Met hen speelden we weer enkele toffe spelletjes zoals, pang pang, kiekeboe, stoelendans, moordenaartje, Chinese voetbal, … Moordenaartje bleek wel moeilijk, we hebben het spel regelmatig moeten uitleggen en voordoen. En ook dan waren er nog kinderen die pinkten met hun ogen terwijl ze de moordenaar niet waren.
Op vrijdag waren er weer een heleboel kleine kinderen meegekomen. We hebben hen geprobeerd om nog maar eens uit te leggen dat ze niet moeten komen op vrijdag, maar ze begrepen ons niet goed. Ook toen we iemand vroegen om te vertalen werd het niet duidelijk. We hebben hen af en toe laten mee doen, maar sommige spelletjes waren echt te moeilijk. Ik denk dat we vanaf volgende week ons alle dagen moeten opspitsen in 2 groepen, een groep met kleine kinderen en een groep met grote.
Vrijdag na de speelplein kwamen er dames om henna te zetten voor een trouwfeest. We waren morgen immers uitgenodigd op het trouwfeest van md. Fatuma haar nicht. De meisjes waren al bezig met Lies en Lise toen wij aankwamen. Toen we hen een prijs vroegen konden ze er niet echt op antwoorden. ‘We wait for md. Fatuma’, was het enige wat ze konden zeggen. Niki en ik wilden hen niet laten beginnen voordat we een prijs wisten, maar uiteindelijk is Niki gezwicht. Omdat ik heel graag henna wilde en omdat de meisjes al even zaten te wachten heb ik ook maar henna laten zetten zonder de prijs te weten. Iets wat ik normaal nooit doe, maar deze kans om henna te laten zetten wilde ik toch ook niet zomaar laten liggen!
Nadat de henna erop stond hebben we nog lang gewacht op md. Fatuma, maar ze kwam maar niet opdagen. We konden haar ook niet bereiken op haar GSM. De meisjes wilden ondertussen graag naar huis gaan en konden ons plots blijkbaar wel een prijs geven. Een prijs die veel te hoog was! Met veel moeite kregen we nog een derde van de prijs af. Met echt veel moeite, want ze waren echt kwaad op ons! Achteraf bleek dat de meisjes ons geen geld mochten vragen zonder md. Fatuma, want ze zouden van ons profiteren. Md. Fatuma zei dan ook dat we uiteindelijk nog het dubbel betaalden van wat we eigenlijk zouden moeten geven. Maar ze had geregeld met de meisjes dat ze ons de helft van het geld komen teruggeven.
We waren hier wel blij mee, want we voelden ons er toch niet zo goed bij. De meisjes waren echt aan het profiteren van ons, ze vroegen ons frisdrank, eten en zelfs snoepjes. Wij gaven hen dan ook alles (buiten snoepjes) wat ze wilden. Ik was heel blij dat md. Fatuma het verhaal al gehoord had van haar dochter (die meekwam met de meisjes) en zelf al een oplossing gezocht had!
Zaterdag om 10 uur zou md. Fatuma bij ons staan om zich klaar te maken en te vertrekken. Om 10 uur was er nog geen md. Fatuma te zien. Ik heb mijn kleedje nog korter laten maken en we hebben nog eten kunnen gaan halen. Om 12 uur kwam ze er dan door : ) We wisten nog niet zoveel van deze dag, maar wel dat we ’s avonds zouden blijven slapen bij md. Fatuma haar ouders. We zagen hier een beetje tegenop, want we zouden op de grond slapen. Aangezien ik nu niet de meest geweldige rug heb, was dit niet zo’n strak plan. Maar zo’n bod weigeren zou ook niet fijn zijn voor md. Fatuma. We vertrokken dus met ons slaapgerief. Onze reis verliep in enkele stappen. Eerst zouden we met de moto naar Ukunda gaan, daar namen we een matatu naar de ferry in Mombasa. In Mombasa namen we een toektoek naar het huis van md. Fatuma haar ouders.
Bij de eerste stap liep het al mis. We moesten per 2 op de moto. Omari wilde heel graag An en mij vervoeren, omdat we hem toch al zo vaak zien met de jongens. Op een gegeven moment reden we naast de grote baan op kiezel steentjes en ik had al gauw door dat Omari zijn evenwicht ging verliezen. We begonnen te slippen en Omari kon de moto niet meer recht houden. Dit had hij zelf ook door, want hij stuurde snel richting gras (en auto), waar we vielen. Al een geluk vielen we op het gras, want op de weg of op kiezels doet meer zeer. An stond al snel recht, maar Omari en ik moesten wat meer moeite doen. Omari had ondertussen al 10 keer sorry gezegd, maar iedereen was oké. Ik was heel blij dat niemand van ons de uitlaatpijp geraakt had. Want die zat aan de kant waarop we vielen. Aangezien heel veel mensen hier brandwonden van de uitlaatpijpen krijgen, hebben we hier toch wel wat geluk mee gehad. Ik heb verder niet veel ondervonden van de val, in het begin deden mijn enkel en knie wat zeer, maar dat was snel over.
We reden verder met de moto tot aan de matatu, want daar stond de rest al te wachten. Het eerst wat Omari zei tegen iedereen was dat we gevallen waren. Natuurlijk begon iedereen goed te lachen met ons : ) Veilig en wel konden we dan onze tocht verder zetten met de matatu.
Volgende halte was de ferry, waar we deze keer te voet over moesten. Ik had hier wel wat schrik voor, want soms zie je de mensen heel hard duwen en lopen voor een goede plaats. Het gaat dan niet om een paar mensen, maar echt een massa! Mijn schrik was blijkbaar niet echt nodig, want alles viel heel goed mee! Na de ferry namen we de toektoek naar md. Fatuma haar ouderlijk huis. Toen we daar aankwamen werden we goed onthaald!
Voor de bruiloft gingen we eerst nog een cadeautje halen voor het huwelijkspaar. We kochten een set borden en kommen en zo. Nadien liet md. Fatuma ons zien waar we zouden slapen. Het verbaasde ons eerst, want normaal zouden we slapen in het ouderlijke huis van md. Fatuma. Dit was trouwens een heel mooi huis. Het was volledig bezet en telde 6 kamers. De inrichting was ook heel leuk, hier had men het duidelijk beter dan in Ukunda en Maweni. Het huis waar wij zouden slapen was ook een huis waar md. Fatuma woonde, maar nu stond dit leeg omdat de vorige huurders alles kapot maakten. Toen we binnenkwamen zagen we enkel een vuile mat liggen. Hier zouden we op slapen. Bovendien zat er op die mat de grootste kakkerlak, met nog wat kleintjes, die ik al zag in Kenia. Als er hier overdag al kakkerlakken zaten, wat zou dit ’s nachts dan geven … PANIEK!
We vertrokken tegen kwart na 7 naar de trouw en kwamen tegen half 8 aan. De trouw was alleen voor vrouwen, want de mannen moesten het in de moskee vieren. De hele tijd waren er vrouwen aan het dansen. Allee dansen, in een cirkel wandelen op het ritme van de muziek, heel vreemd! Wij waren ondertussen onder de indruk van het decor en de hoeveelheid mensen die toekwamen. We hadden bij het binnenkomen ook een zakje gekregen met water, frisdrank, warm eten, een ijsje en een spiegeltje. Een heel mooi aandenken aan het huwelijk! Iets na 10 uur kwam dan (eindelijk) de bruid aan het op feest. Ze liep door de middengang naar voor en wanneer ze zat gingen ineens bijna alle mensen naar buiten. Toen we iemand vroegen waarom dit was, vertelde men ons dat dit de gewoonte was. Men wacht tot de bruid er is om naar haar jurk te kijken, dan gaat men naar huis, heel vreemd! Nadien is er nog wat gedanst en dan gingen ook wij naar huis.
Ondertussen hadden we md. Fatuma gezegd dat we het niet echt zagen zitten om in dat ene huis te slapen. Niet alleen vanwege de vele insecten, maar een leegstaand pand is niet echt de veiligste plek om te verblijven! Md. Fatuma begreep ons en stelde voor om te slapen in het andere huis. Hier kregen we een kamer waar we met z’n 3 dwars op een bed sliepen. Twee anderen van ons en md. Fatuma sliepen op de grond. Eigenlijk is dit voor ons allemaal uiteindelijk nog wel meegevallen. ’s Morgens kregen we ontbijt, een soort smoutebolachtig iets met thee. Heel lekker eilek!
Nadien gingen we terug naar huis. Ik was wel blij dat we aankwamen, want eindelijk zagen we nog eens een gewone wc : ) Onderweg kwamen we Omari tegen, hij vertelde ons dat vader Shangawa nog altijd niet bij Md. Zebora geweest was, maar morgen zouden hij en Ruben met hem naar haar toe gaan, eindelijk!
Wat hebben we geleerd vandaag:
- Ringworm gaat niet snel weg. Integendeel, het lijkt weg te gaan, maar komt dan plots terug. Weer al die jeuk : (
- De ferry te voet doen is helemaal niet zo erg als het lijkt!
- Kakkerlakken doen me niets meer! (Of zolang ze niet plots voor me verschijnen)
- Moslimshuwelijken in Kenia zitten raar in elkaar. Je wacht meer dan twee uur om dat de bruid voor 10 minuten te zien en weg te gaan. Wij dachten dat het feest toen pas begon!
- Heum keniaans moslimtrouwfeest, ben ik niet zo zeker van, er liepen namelijk heel wat hele lichtere kenianen rond, sommige wit, andere blauw of grijs. De meeste van hen leken van Japan te komen …
- Blijkbaar willen sommige vrouwen in Kenia liever blank zijn. Ze doen dan heel veel poeder op heel hun lichaam om zo licht mogelijk te lijken. En wij maar zo ons best doen om een beetje bruin te worden!
dinsdag 12 april 2011
donderdag 7 april 2011
Dinsdag 5 april: Nog 25 dagen!
Alles is hier nog altijd even leuk, maar vanaf deze week ben ik toch echt wel aan het aftellen. Nu begin ik thuis echt wel te missen. Sommige mensen wil ik nu echt wel terugzien, vooral Davy dan! Maar ook sommige gewoontes van thuis zou ik graag toch wel eens terughebben. Of sommige zaken om te eten, zoals een goei stuk vlees en is geen kip! Nog 25 dagen en dan ben ik terug in België. En dan begint het, de drukste anderhalve maand in heel mijn carrière in Vorselaar komt eraan! Hopelijk loopt ook dit nog goed af!
Dan nu naar de speelpleinwerking. Maandagochtend half 8 stonden we klaar op school, zo konden we eventuele vroegkomers ontvangen. Heel naïef van ons om te denken dat er kinderen een half uur op voorhand zouden komen, maar je weet nooit. Acht uur was er nog steeds niemand, Md. Fatuma ik en Lies gingen in het dorpje eens kijken waar iedereen zat. De meeste kinderen waren zich nog aan het wassen, durfden niet komen, waren het vergeten, begrepen de uitleg niet goed, … Uiteindelijk zijn we gestart met ongeveer 15 kinderen. Tegen het einde waren we met bijna 30 kinderen denk ik. Er waren ook wel heel wat kinderen bij die eigenlijk te klein waren. Daardoor was het niet gemakkelijk om spelletjes te spelen die voor alle kinderen geschikt waren.
Op het einde hebben we met de kinderen nog een stukje van The Lion King gezien, wat wel heel leuk was. Voor mij was het trouwens de eerste keer dat ik deze film zag, een schande volgens velen! In deze film waren er fragmenten die je heel hard herkent. Er waren heel wat beelden van in het park waarin het verhaal zich afspeelt dat je ook echt ziet hier. De bergen rond het park, de bomen, de dieren, … Heel leuk om te kunnen vergelijken!
Toen het tijd was om door te gaan stelde zich een volgend probleem. Blijkbaar wilde sommige ouders hun kinderen absoluut ophalen op school. Geen probleem dachten wij, maar om half 1 (een half uur na afloop) was er dus nog steeds niemand van de ouders. Vanaf donderdag moeten we dus goed opschrijven wie van de kleintjes er wordt opgehaald en wie we zo naar huis mogen laten gaan!
Dinsdag was het aan de grotere kinderen. We hadden er niet zoveel verwacht, want we wisten dat een deel van de kinderen nog naar school moest en dat er andere waren die tution hadden. Om acht uur was er natuurlijk weer niemand te zien. Maar om kwart na 8 kwamen de eerste er al door. In het begin waren we met 6 kinderen, maar er bleven heel wat kinderen toestromen. Zelfs om 11 uur waren er nog kinderen die kwamen. Op het einde waren we toch met een groep van ongeveer 18 kinderen. Het was eigenlijk veel leuker om met deze kinderen te spelen. De leeftijden liepen nu veel meer gelijk en de spelletjes waren beter afgestemd op de kinderen.
Het was wel lastig dat er vandaag ook een paar kleintjes meegekomen waren. Deze kinderen waren soms echt te klein om mee te spelen en zorgden voor vertraging. Als er nu maar een paar kleintjes zijn gaat het nog, maar er waren op een gegeven moment wel meer dan 10 kinderen. Sommigen van hen waren nog heel klein, het is dan echt niet gemakkelijk om iets te doen. Toen we in class 1 zaten zag ik de weekkalender hangen en kwam ik op het idee om deze te gebruiken. We gaan vanaf morgen alle kinderen altijd even samen nemen en zien welke dag het is, of ze morgen moeten komen, … Misschien leren we ze ook wel het ‘weekliedje’ aan. Hopelijk zorgt dit ervoor dat de kleintjes en de groten niet te veel gemend worden. Want spelletjes die leerlingen van 3 en 16 jaar samen kunnen spelen zijn er niet echt.
Nadat de speelplein was afgelopen gingen An, Niki en ik nog naar de winkel. We moesten inkopen doen, klasfoto’s laten printen en souvenirs gaan ophalen. Vanaf dat we aankwamen aan de winkel werd het heel donker. We hebben ons dus echt moeten haasten, want we wilden voor de regen thuis zijn. Maar tevergeefs. Een kwartiertje later begon het te gieten, al een geluk waren we juist in de souvenirwinkel, dus konden we ons voorbereiden. Alles van waarde werd in plastieken zakjes gestoken. Ook mijn tas stak ik in een plastieken zak en dan vertrokken we. In de gietende regen wandelende we naar huis. Wandelen, want het was te ver om snel te lopen opdat je droog zou blijven, zeiknat gingen we toch zijn!
Wanneer je in de gietende regen naast de weg wandelt is de kans ook groot dat er ook nog eens een auto naast je in de plas rijdt. Deze keer was het erg, we voelden het water over ons met drie slagen, zelfs tot over ons hoofd. Het water voelde warm aan, maar was toch verschieten. Alle mensen in de buurt waren dan ook heel hard aan het lachen met ons! Ik was blij dat we aangekomen waren, vooral omdat ik mijn fototoestel bij had en echt wel wilde dat het niet nat werd. Al een geluk gebeurde dit niet. Ik had wel voldoende maatregelen genomen om dit te voorkomen ook!
Eigenlijk was het niet zo erg om in de regen te lopen. Hier kan je dit doen zonder dat je het koud krijgt en dat is wel eens leuk. Al waren we wel blij dat we thuis waren en een handdoekje konden rondslaan!
Morgen is het woensdag en dan gaan we met de kinderen naar het strand. Ik hoop echt dat er geen kinderen van 3 of 4 jaar komen morgen, want deze zijn echt wel te klein om mee naar het strand te gaan en zullen we terug naar huis moeten sturen. Normaal zouden deze kinderen niet komen, want we schreven voor elk kind een papiertje met daarop de dagen dat ze mogen komen, maar hier weet je nooit! Morgen gaan er sowieso wel wat kinderen zijn die extra aandacht nodig hebben op het strand. Maar we gaan proberen om voor elk kind dat jonger is dan 8 een meter/peter aan te stellen die op hem/haar let wanneer ze in het water gaan. We hebben ook een systeem uitgewerkt van waken, zodat iedereen altijd iemand in het oog kan houden. Hopelijk gebeurt er dan niets!
Morgen (in plaats van maandag) gaat ook het gesprek met Md. Zebora en vader Shangawa (van Shuku en Baraka) door. Hopelijk wordt er dan een goede beslissing genomen en wordt alles snel in werking gezet!
Wat hebben we geleerd vandaag:
- Kelvin kan flink zijn, dat hebben we gezien op de speelpleinwerking. Kelvin zat bij de grote kinderen, vanaf 8 jaar en dit deed hem goed! Hij speelde heel goed mee en we hebben hem geen één keer een opmerking moeten geven. Clap for him! (We denken eigenlijk stiekem dat dit komt omdat Kelvin nu tussen de grotere kinderen zat, ik denk dat sommigen dingen van het eerste leerjaar te gemakkelijk zijn, dat hij daarom zich snel verveelt en dan stoute dingen doet.)
- The Lion King nog niet gezien hebben kan niet! Voor al diegene die hem dus nog niet zagen, snel doen nu!
- Niet rondkijken als je de wc binnengaat! Grote kakkerlakken die in de hoek van de wc zitten zie je beter niet. Het is dubbel zo leuk om je nakomer hiermee te verrassen! Deze denkt immers dat de kust veilig is, omdat er iemand was die vlak voor hem ging.
- Deuren sluiten ’s avonds! Vleermuizen kunnen hier nogal raar doen. Tegen de deur vliegen bijvoorbeeld en vlak voor je deur even moeten bekomen van de slag. Grote paniek bij diegene die er dan op staat te zien.
- Wat doen we als een vleermuis voor je deur moet bekomen van een slag: de ene gaat de deur sluiten, de andere vlucht in de badkamer en nog iemand anders beslist om niet te zien, te bukken en de oren dicht te doen. Aan u om te raden wie er wat gedaan heeft, je kan kiezen uit Niki, An en mezelf.
- Je de hele tijd afvragen of het regenseizoen al bezig is, is niet nodig. Het is heus wel duidelijk wanneer het start. Zeker wanneer je super donkere wolken ziet afkomen als je een tweetal km van thuis zit. En al helemaal wanneer het begint te regenen (heum gieten) wanneer je nog steeds even ver van huis zit!
- Wat doe je als het regent: neem alle plastiek zakjes die je bij hebt (als je zoals ons net van de winkel komt is dit wel gemakkelijk, alles overladen dan!). Alle waardevolle spullen, zoals gsm, fototoestel, portefeuille, … steek je in een zakje. Je stopt alles in je rug- of schoudertas en steekt ook deze in een plastiek zakje. En dan vertrekken maar!
- We leerden dus zeker dat je altijd enkele plastiek zakjes op zak moet hebben, want anders heb je geen één kans om met nog werkende elektronica aan te komen!
Dan nu naar de speelpleinwerking. Maandagochtend half 8 stonden we klaar op school, zo konden we eventuele vroegkomers ontvangen. Heel naïef van ons om te denken dat er kinderen een half uur op voorhand zouden komen, maar je weet nooit. Acht uur was er nog steeds niemand, Md. Fatuma ik en Lies gingen in het dorpje eens kijken waar iedereen zat. De meeste kinderen waren zich nog aan het wassen, durfden niet komen, waren het vergeten, begrepen de uitleg niet goed, … Uiteindelijk zijn we gestart met ongeveer 15 kinderen. Tegen het einde waren we met bijna 30 kinderen denk ik. Er waren ook wel heel wat kinderen bij die eigenlijk te klein waren. Daardoor was het niet gemakkelijk om spelletjes te spelen die voor alle kinderen geschikt waren.
Op het einde hebben we met de kinderen nog een stukje van The Lion King gezien, wat wel heel leuk was. Voor mij was het trouwens de eerste keer dat ik deze film zag, een schande volgens velen! In deze film waren er fragmenten die je heel hard herkent. Er waren heel wat beelden van in het park waarin het verhaal zich afspeelt dat je ook echt ziet hier. De bergen rond het park, de bomen, de dieren, … Heel leuk om te kunnen vergelijken!
Toen het tijd was om door te gaan stelde zich een volgend probleem. Blijkbaar wilde sommige ouders hun kinderen absoluut ophalen op school. Geen probleem dachten wij, maar om half 1 (een half uur na afloop) was er dus nog steeds niemand van de ouders. Vanaf donderdag moeten we dus goed opschrijven wie van de kleintjes er wordt opgehaald en wie we zo naar huis mogen laten gaan!
Dinsdag was het aan de grotere kinderen. We hadden er niet zoveel verwacht, want we wisten dat een deel van de kinderen nog naar school moest en dat er andere waren die tution hadden. Om acht uur was er natuurlijk weer niemand te zien. Maar om kwart na 8 kwamen de eerste er al door. In het begin waren we met 6 kinderen, maar er bleven heel wat kinderen toestromen. Zelfs om 11 uur waren er nog kinderen die kwamen. Op het einde waren we toch met een groep van ongeveer 18 kinderen. Het was eigenlijk veel leuker om met deze kinderen te spelen. De leeftijden liepen nu veel meer gelijk en de spelletjes waren beter afgestemd op de kinderen.
Het was wel lastig dat er vandaag ook een paar kleintjes meegekomen waren. Deze kinderen waren soms echt te klein om mee te spelen en zorgden voor vertraging. Als er nu maar een paar kleintjes zijn gaat het nog, maar er waren op een gegeven moment wel meer dan 10 kinderen. Sommigen van hen waren nog heel klein, het is dan echt niet gemakkelijk om iets te doen. Toen we in class 1 zaten zag ik de weekkalender hangen en kwam ik op het idee om deze te gebruiken. We gaan vanaf morgen alle kinderen altijd even samen nemen en zien welke dag het is, of ze morgen moeten komen, … Misschien leren we ze ook wel het ‘weekliedje’ aan. Hopelijk zorgt dit ervoor dat de kleintjes en de groten niet te veel gemend worden. Want spelletjes die leerlingen van 3 en 16 jaar samen kunnen spelen zijn er niet echt.
Nadat de speelplein was afgelopen gingen An, Niki en ik nog naar de winkel. We moesten inkopen doen, klasfoto’s laten printen en souvenirs gaan ophalen. Vanaf dat we aankwamen aan de winkel werd het heel donker. We hebben ons dus echt moeten haasten, want we wilden voor de regen thuis zijn. Maar tevergeefs. Een kwartiertje later begon het te gieten, al een geluk waren we juist in de souvenirwinkel, dus konden we ons voorbereiden. Alles van waarde werd in plastieken zakjes gestoken. Ook mijn tas stak ik in een plastieken zak en dan vertrokken we. In de gietende regen wandelende we naar huis. Wandelen, want het was te ver om snel te lopen opdat je droog zou blijven, zeiknat gingen we toch zijn!
Wanneer je in de gietende regen naast de weg wandelt is de kans ook groot dat er ook nog eens een auto naast je in de plas rijdt. Deze keer was het erg, we voelden het water over ons met drie slagen, zelfs tot over ons hoofd. Het water voelde warm aan, maar was toch verschieten. Alle mensen in de buurt waren dan ook heel hard aan het lachen met ons! Ik was blij dat we aangekomen waren, vooral omdat ik mijn fototoestel bij had en echt wel wilde dat het niet nat werd. Al een geluk gebeurde dit niet. Ik had wel voldoende maatregelen genomen om dit te voorkomen ook!
Eigenlijk was het niet zo erg om in de regen te lopen. Hier kan je dit doen zonder dat je het koud krijgt en dat is wel eens leuk. Al waren we wel blij dat we thuis waren en een handdoekje konden rondslaan!
Morgen is het woensdag en dan gaan we met de kinderen naar het strand. Ik hoop echt dat er geen kinderen van 3 of 4 jaar komen morgen, want deze zijn echt wel te klein om mee naar het strand te gaan en zullen we terug naar huis moeten sturen. Normaal zouden deze kinderen niet komen, want we schreven voor elk kind een papiertje met daarop de dagen dat ze mogen komen, maar hier weet je nooit! Morgen gaan er sowieso wel wat kinderen zijn die extra aandacht nodig hebben op het strand. Maar we gaan proberen om voor elk kind dat jonger is dan 8 een meter/peter aan te stellen die op hem/haar let wanneer ze in het water gaan. We hebben ook een systeem uitgewerkt van waken, zodat iedereen altijd iemand in het oog kan houden. Hopelijk gebeurt er dan niets!
Morgen (in plaats van maandag) gaat ook het gesprek met Md. Zebora en vader Shangawa (van Shuku en Baraka) door. Hopelijk wordt er dan een goede beslissing genomen en wordt alles snel in werking gezet!
Wat hebben we geleerd vandaag:
- Kelvin kan flink zijn, dat hebben we gezien op de speelpleinwerking. Kelvin zat bij de grote kinderen, vanaf 8 jaar en dit deed hem goed! Hij speelde heel goed mee en we hebben hem geen één keer een opmerking moeten geven. Clap for him! (We denken eigenlijk stiekem dat dit komt omdat Kelvin nu tussen de grotere kinderen zat, ik denk dat sommigen dingen van het eerste leerjaar te gemakkelijk zijn, dat hij daarom zich snel verveelt en dan stoute dingen doet.)
- The Lion King nog niet gezien hebben kan niet! Voor al diegene die hem dus nog niet zagen, snel doen nu!
- Niet rondkijken als je de wc binnengaat! Grote kakkerlakken die in de hoek van de wc zitten zie je beter niet. Het is dubbel zo leuk om je nakomer hiermee te verrassen! Deze denkt immers dat de kust veilig is, omdat er iemand was die vlak voor hem ging.
- Deuren sluiten ’s avonds! Vleermuizen kunnen hier nogal raar doen. Tegen de deur vliegen bijvoorbeeld en vlak voor je deur even moeten bekomen van de slag. Grote paniek bij diegene die er dan op staat te zien.
- Wat doen we als een vleermuis voor je deur moet bekomen van een slag: de ene gaat de deur sluiten, de andere vlucht in de badkamer en nog iemand anders beslist om niet te zien, te bukken en de oren dicht te doen. Aan u om te raden wie er wat gedaan heeft, je kan kiezen uit Niki, An en mezelf.
- Je de hele tijd afvragen of het regenseizoen al bezig is, is niet nodig. Het is heus wel duidelijk wanneer het start. Zeker wanneer je super donkere wolken ziet afkomen als je een tweetal km van thuis zit. En al helemaal wanneer het begint te regenen (heum gieten) wanneer je nog steeds even ver van huis zit!
- Wat doe je als het regent: neem alle plastiek zakjes die je bij hebt (als je zoals ons net van de winkel komt is dit wel gemakkelijk, alles overladen dan!). Alle waardevolle spullen, zoals gsm, fototoestel, portefeuille, … steek je in een zakje. Je stopt alles in je rug- of schoudertas en steekt ook deze in een plastiek zakje. En dan vertrekken maar!
- We leerden dus zeker dat je altijd enkele plastiek zakjes op zak moet hebben, want anders heb je geen één kans om met nog werkende elektronica aan te komen!
maandag 4 april 2011
Zondag 3 april: ‘Ik heb ne ringworm!’ – ‘Wa… ne lintworm?’
Vrijdag 1 april en ja ze hadden me liggen vandaag, wel maar één keer en eigenlijk was het niet echt een geweldig goede grap. Maar toch. We hebben op vrijdag heel wat gedaan, we vergaderden over speelpleinwerking, gingen naar de winkel, gingen onze kajamba’s (muziekinstrument) kopen, ik ging naar de apotheker, we dronken een super lekkere en verse passievruchtensapje, we gingen lekker uit eten, …
Eerst gingen we onze kajamba’s halen, daarna gingen we meteen verder naar Nakumat om te gaan winkelen. An en ik zagen daar hele lekkere taartjes en cakes staan, voor An was de verleiding te groot en ze kocht een donut met chocolade. Blijkbaar smaakte deze toch niet zoals verwacht, hij was een beetje droog!
Terwijl An volop in gevecht met de donut zat, besloot ik om naar de apotheker te gaan. Ik had namelijk al meer dan een week een rare vlek op mijn borstkas. In het begin leek dit een gewone droge vlek, maar het werd groter en vormde een ring. Die ring bleef maar groeien en jeukte verschrikkelijk! Ik liet de vlek zien aan de apotheker en vroeg haar wat het was. ‘It’s ringworm’ zei ze. ‘Heum does it means that there is a worm in it?’, ‘No, there is one in your belly, but I give you medicines!’ Heum oké, paniek dus als je zoiets te horen krijgt! Ze zei dat dit van te veel kool te eten kon komen. Dan moet het ook weer lukken dat wij de afgelopen week 3 keer kool aten thuis en dan ook nog eens 3 keer op school ’s middags :s En ik ben dan nog zo’n kool-fan, maar geen kool meer voor mij de eerste weken, maanden of jaren!
Ik kreeg mijn pilletjes en ging met An terug naar huis. Ik was heel blij dat we ietsje later naar het internetcafé vertrokken, want dan kon ik wat info zoeken over ringworm. Blijkbaar is het dus helemaal geen worm die in je zit, maar is het een soort infectie die je kan krijgen door veel kool te eten. Het zou ook besmettelijk zijn, maar hier merkten we nog niet veel van.
Ondertussen zijn we zondag, de ring is gisteren nog wat gegroeid, maar is vandaag hetzelfde gebleven. De jeuk is nog altijd wel verschrikkelijk!
Vrijdagavond zijn we gaan eten in Nomad, een mooi restaurant aan de zee. Ik bestelde een pizza met 4 kazen, maar ze zat 1 kaas tussen die ik niet zo lekker vond. Ik at er wel veel van, maar was toch blij dat An nog wat overhad van haar vegetarische pizza! Na het eten zijn we nog even naar Shakatak gegaan, maar we gingen gewoon iets drinken om afscheid te nemen van Penelope en Shelz of Hertz.
Zaterdag hebben we samen gezeten om alles voor de speelplein verder te regelen. Activiteiten voor de eerste dagen voorzien, groepen indelen en briefjes voor de ouders maken. Nu pas blijkt dat het toch niet zo eenvoudig is om activiteiten te voorzien. Je heb niet veel materiaal voorhanden en het is moeilijk in te schatten welke spelletjes en activiteiten de kinderen hier kunnen. We hebben heel wat voorbereid en zien wel hoe het loopt. Ik denk wel dat het allemaal in orde komt!
Na de vergadering trokken An, Lise en ik naar Ukunda. Lies bleef thuis want ze had (weer al) last van een te vlot gaande stoelgang. In Ukunda voelde ik mij in het begin wat onwennig. De mensen waren niet zo vriendelijk en liepen ook gewoon rechtdoor in plaats van een beetje aan de kant te lopen. Dat ben ik niet meer gewoon! We werden ook al snel vergezeld door een man die ons maar niet met rust wilde laten. Na een tijdje heb ik hem heel beleefd gezegd dat we wel alleen verder kunnen gaan nu, maar hij wilde niet. Ik heb hem toen ook gezegd dat we hem niet gaan betalen om met ons mee te lopen (en ons lastig te vallen), maar hij bleef volgen. Toen we alles gevonden hadden wat we moesten hebben vertrokken we met de (verkeerde) matatu naar huis. De man die ons al 2 uur volgde vroeg toen uiteraard geld en was kwaad toen we hem vertelden dat dit niet mogelijk was. ‘So that’s what you peoples do!?’ zei hij. Ja en we namen dus de verkeerde matatu, want halverwege is er een splitsing, de onze ging daar natuurlijk de andere kant op. Ik had de chauffeur en zijn begeleider wel 3 keer gevraagd of ze onze richting uit gingen, maar toch … Toen we dit merkten zeiden we dit tegen de begeleider, hij stelde dan zelf voor om gratis een andere matatu te regelen, wel heel vriendelijk dus!
Toen we aankwamen konden we aan het eten beginnen, aardappelen met boontjes (in plaats van de geplande bloemKOOL) en kippenburgers. De kippenburgers hadden we voor het eerst genomen om eens te proberen, want altijd kipfilets wordt je ook wel beu. We weten uit ervaring dat rund hier niet zo lekker is, dus gingen we voor kip. En wauw, wat een goeie burgers! Zondag kunnen we de rest ervan opeten en ik kijk er nu al naar uit! Dit was eindelijk nog eens vlees dat we in België ook kunnen krijgen, mmm!
Na het eten zagen An en ik nog naar 2 weken Ella. De mama van Lies had de afleveringen die wij al gemist hadden opgenomen en meegebracht. En wat was het leuk om nog eens tv te kunnen zien. Bovendien waren het ook hele goede afleveringen, we hebben ons echt kapot gelachen! : )
Zondag, kerkdag. Md. Fatuma had ons gevraagd om met de jongens naar de kerk te gaan, dus zondag om 9u stonden we bij de jongens. We zijn eerst water gaan halen uit de waterput en amai, wat een diepe put! Nadien hebben we de jongens gewassen en gaven we ze mooie kleren aan. Aangekomen in de kerk kregen we direct een plaatsje vooraan, we moesten ons ook even voorstellen. Ik heb zelfs 2 keer een stuk uit de Bijbel moeten voorlezen, er speelt dan de hele tijd een man stukjes op de piano terwijl je leest. Niet gemakkelijk om geconcentreerd te blijven dus!
In de kerk werd er heel veel gezongen en gepreekt. Er was een man de hele tijd aan het preken terwijl de rest zong en eigenlijk ging dit nog wel goed samen. Ik vond het heel mooi om eens te zien hoe sterk deze mensen geloven! Op een gegeven moment was iedereen (luidop) door elkaar aan het bidden en er waren heel wat mensen aan het wenen, heel vreemd voor ons. Ik denk dat we anderhalf tot 2 uur in de kerk geweest zijn. We hebben dan nog even met de pastoor gepraat die ons vroeg of we hem niet konden steunen en we gingen door. We hebben de kerk wel lichtjes gesteund, maar geld om een hele nieuwe en liefst grote kerk te bouwen hebben we toch niet bij. De pastoor begreep het wel toen ik zei dat we al veel geld gegeven hadden aan de school.
Na ons bezoek aan de kerk vroeg An of Baraka de kerk leuk vond, ‘no’ was zijn antwoord. Ik denk dat het wat laat is voor de jongens om naar de kerk te beginnen gaan. Er werd ook veel Engels of Swahili gepraat, aangezien de jongens geen van beiden goed kunnen was het waarschijnlijk ook niet zo interessant voor hen.
We zijn vandaag ook nog briefjes voor de speelpleinwerking gaan uitdelen. Dan weten alle ouders wanneer hun kinderen mogen komen. Samen met Omari gingen we alle mensen af die hun kinderen ingeschreven hadden. Soms kwamen we ook kinderen tegen die niet ingeschreven waren en die toch wilden komen, dus we hebben er weer wat bij. De eerste dagen gaat het wel heel rustig zijn denk ik, want de kinderen van de Makaelaschool (zo spreek je het toch uit) hebben nog les tot woensdag. Maar misschien is een kleiner aantal niet slecht om te beginnen!
Wat hebben we geleerd vandaag:
- Donuts van Nakumat zijn niet aan te raden, een beetje aan de droge kant. Twee megagrote passievruchtensappen later krijg je hem uiteindelijk wel binnen.
- Het passievruchtensap van Nakumat daarentegen is wel aan te raden!
- Ringworm is geen worm die in je lijf zit!
- Ringworm jeukt verschrikkelijk!
- Dat er nog heel wat weggetjes en huisjes in het dorpje zijn die we nog niet zagen.
- Het aantal mensen dat in een matatu past blijft stijgen. Er kunnen normaal 15 mensen in, met chauffeur. En dan zit de matatu eigenlijk ook wel vol. Maar hier in Kenia lukt hen dit met 21 man!
- De regen van donderdag op vrijdag was maar van korte duur, nog steeds geen regenseizoen dus!
Eerst gingen we onze kajamba’s halen, daarna gingen we meteen verder naar Nakumat om te gaan winkelen. An en ik zagen daar hele lekkere taartjes en cakes staan, voor An was de verleiding te groot en ze kocht een donut met chocolade. Blijkbaar smaakte deze toch niet zoals verwacht, hij was een beetje droog!
Terwijl An volop in gevecht met de donut zat, besloot ik om naar de apotheker te gaan. Ik had namelijk al meer dan een week een rare vlek op mijn borstkas. In het begin leek dit een gewone droge vlek, maar het werd groter en vormde een ring. Die ring bleef maar groeien en jeukte verschrikkelijk! Ik liet de vlek zien aan de apotheker en vroeg haar wat het was. ‘It’s ringworm’ zei ze. ‘Heum does it means that there is a worm in it?’, ‘No, there is one in your belly, but I give you medicines!’ Heum oké, paniek dus als je zoiets te horen krijgt! Ze zei dat dit van te veel kool te eten kon komen. Dan moet het ook weer lukken dat wij de afgelopen week 3 keer kool aten thuis en dan ook nog eens 3 keer op school ’s middags :s En ik ben dan nog zo’n kool-fan, maar geen kool meer voor mij de eerste weken, maanden of jaren!
Ik kreeg mijn pilletjes en ging met An terug naar huis. Ik was heel blij dat we ietsje later naar het internetcafé vertrokken, want dan kon ik wat info zoeken over ringworm. Blijkbaar is het dus helemaal geen worm die in je zit, maar is het een soort infectie die je kan krijgen door veel kool te eten. Het zou ook besmettelijk zijn, maar hier merkten we nog niet veel van.
Ondertussen zijn we zondag, de ring is gisteren nog wat gegroeid, maar is vandaag hetzelfde gebleven. De jeuk is nog altijd wel verschrikkelijk!
Vrijdagavond zijn we gaan eten in Nomad, een mooi restaurant aan de zee. Ik bestelde een pizza met 4 kazen, maar ze zat 1 kaas tussen die ik niet zo lekker vond. Ik at er wel veel van, maar was toch blij dat An nog wat overhad van haar vegetarische pizza! Na het eten zijn we nog even naar Shakatak gegaan, maar we gingen gewoon iets drinken om afscheid te nemen van Penelope en Shelz of Hertz.
Zaterdag hebben we samen gezeten om alles voor de speelplein verder te regelen. Activiteiten voor de eerste dagen voorzien, groepen indelen en briefjes voor de ouders maken. Nu pas blijkt dat het toch niet zo eenvoudig is om activiteiten te voorzien. Je heb niet veel materiaal voorhanden en het is moeilijk in te schatten welke spelletjes en activiteiten de kinderen hier kunnen. We hebben heel wat voorbereid en zien wel hoe het loopt. Ik denk wel dat het allemaal in orde komt!
Na de vergadering trokken An, Lise en ik naar Ukunda. Lies bleef thuis want ze had (weer al) last van een te vlot gaande stoelgang. In Ukunda voelde ik mij in het begin wat onwennig. De mensen waren niet zo vriendelijk en liepen ook gewoon rechtdoor in plaats van een beetje aan de kant te lopen. Dat ben ik niet meer gewoon! We werden ook al snel vergezeld door een man die ons maar niet met rust wilde laten. Na een tijdje heb ik hem heel beleefd gezegd dat we wel alleen verder kunnen gaan nu, maar hij wilde niet. Ik heb hem toen ook gezegd dat we hem niet gaan betalen om met ons mee te lopen (en ons lastig te vallen), maar hij bleef volgen. Toen we alles gevonden hadden wat we moesten hebben vertrokken we met de (verkeerde) matatu naar huis. De man die ons al 2 uur volgde vroeg toen uiteraard geld en was kwaad toen we hem vertelden dat dit niet mogelijk was. ‘So that’s what you peoples do!?’ zei hij. Ja en we namen dus de verkeerde matatu, want halverwege is er een splitsing, de onze ging daar natuurlijk de andere kant op. Ik had de chauffeur en zijn begeleider wel 3 keer gevraagd of ze onze richting uit gingen, maar toch … Toen we dit merkten zeiden we dit tegen de begeleider, hij stelde dan zelf voor om gratis een andere matatu te regelen, wel heel vriendelijk dus!
Toen we aankwamen konden we aan het eten beginnen, aardappelen met boontjes (in plaats van de geplande bloemKOOL) en kippenburgers. De kippenburgers hadden we voor het eerst genomen om eens te proberen, want altijd kipfilets wordt je ook wel beu. We weten uit ervaring dat rund hier niet zo lekker is, dus gingen we voor kip. En wauw, wat een goeie burgers! Zondag kunnen we de rest ervan opeten en ik kijk er nu al naar uit! Dit was eindelijk nog eens vlees dat we in België ook kunnen krijgen, mmm!
Na het eten zagen An en ik nog naar 2 weken Ella. De mama van Lies had de afleveringen die wij al gemist hadden opgenomen en meegebracht. En wat was het leuk om nog eens tv te kunnen zien. Bovendien waren het ook hele goede afleveringen, we hebben ons echt kapot gelachen! : )
Zondag, kerkdag. Md. Fatuma had ons gevraagd om met de jongens naar de kerk te gaan, dus zondag om 9u stonden we bij de jongens. We zijn eerst water gaan halen uit de waterput en amai, wat een diepe put! Nadien hebben we de jongens gewassen en gaven we ze mooie kleren aan. Aangekomen in de kerk kregen we direct een plaatsje vooraan, we moesten ons ook even voorstellen. Ik heb zelfs 2 keer een stuk uit de Bijbel moeten voorlezen, er speelt dan de hele tijd een man stukjes op de piano terwijl je leest. Niet gemakkelijk om geconcentreerd te blijven dus!
In de kerk werd er heel veel gezongen en gepreekt. Er was een man de hele tijd aan het preken terwijl de rest zong en eigenlijk ging dit nog wel goed samen. Ik vond het heel mooi om eens te zien hoe sterk deze mensen geloven! Op een gegeven moment was iedereen (luidop) door elkaar aan het bidden en er waren heel wat mensen aan het wenen, heel vreemd voor ons. Ik denk dat we anderhalf tot 2 uur in de kerk geweest zijn. We hebben dan nog even met de pastoor gepraat die ons vroeg of we hem niet konden steunen en we gingen door. We hebben de kerk wel lichtjes gesteund, maar geld om een hele nieuwe en liefst grote kerk te bouwen hebben we toch niet bij. De pastoor begreep het wel toen ik zei dat we al veel geld gegeven hadden aan de school.
Na ons bezoek aan de kerk vroeg An of Baraka de kerk leuk vond, ‘no’ was zijn antwoord. Ik denk dat het wat laat is voor de jongens om naar de kerk te beginnen gaan. Er werd ook veel Engels of Swahili gepraat, aangezien de jongens geen van beiden goed kunnen was het waarschijnlijk ook niet zo interessant voor hen.
We zijn vandaag ook nog briefjes voor de speelpleinwerking gaan uitdelen. Dan weten alle ouders wanneer hun kinderen mogen komen. Samen met Omari gingen we alle mensen af die hun kinderen ingeschreven hadden. Soms kwamen we ook kinderen tegen die niet ingeschreven waren en die toch wilden komen, dus we hebben er weer wat bij. De eerste dagen gaat het wel heel rustig zijn denk ik, want de kinderen van de Makaelaschool (zo spreek je het toch uit) hebben nog les tot woensdag. Maar misschien is een kleiner aantal niet slecht om te beginnen!
Wat hebben we geleerd vandaag:
- Donuts van Nakumat zijn niet aan te raden, een beetje aan de droge kant. Twee megagrote passievruchtensappen later krijg je hem uiteindelijk wel binnen.
- Het passievruchtensap van Nakumat daarentegen is wel aan te raden!
- Ringworm is geen worm die in je lijf zit!
- Ringworm jeukt verschrikkelijk!
- Dat er nog heel wat weggetjes en huisjes in het dorpje zijn die we nog niet zagen.
- Het aantal mensen dat in een matatu past blijft stijgen. Er kunnen normaal 15 mensen in, met chauffeur. En dan zit de matatu eigenlijk ook wel vol. Maar hier in Kenia lukt hen dit met 21 man!
- De regen van donderdag op vrijdag was maar van korte duur, nog steeds geen regenseizoen dus!
vrijdag 1 april 2011
Vrijdag 1 april: Toen waren we nog met 5!
Woensdag is er niet veel spannend gebeurd op school. Ik heb samen met Md. Fatuma en Md. Fidelis kleren gezocht voor de 3 besten van elke klas. We hebben soms wel lang moeten zoeken, want er was een leeftijdscategorie waarvoor er niet veel kleren waren. Uiteindelijk heeft iedereen wel iets gekregen wat min of meer moet passen. Nadat we de kleren uitgezocht hadden, moesten deze nog allemaal ingepakt en gesorteerd worden. Voor de rest heb ik niet zo veel gedaan op woensdag, ik maakte min lesboek nog af en we aten voor de 3e keer op rij ugali en vlees.
Vandaag was er ook een vergadering. Deze zou normaal gaan over het verloop van donderdag, maar uiteindelijk draaide dit anders uit. Er waren heel wat discussies tussen de leerkrachten onderling. Ze deden dit in het Engels, omdat wij erbij waren, maar ik denk dat iedereen van ons zich toch een beetje lastig voelde om daarbij te zitten. In het begin verliep alles nog met respect en kon iedereen zeggen wat er op zijn/haar lever lag, maar tegen het einde kwamen er een paar persoonlijke verwijten boven. Wat wel mooi is, is dat iedereen ook meteen vergeet dat er een discussie was. Vanaf dat ze gezegd hebben wat er op hun lever lag is alles terug in orde, mooi om te zien!
Donderdag, closing day, de laatste dag van dit trimester. De kinderen moesten om 7u op school zijn, om 9u kwamen de ouders. Vele kinderen waren te laat en de meeste ouders kwamen er pas door tegen 10 uur. Eerst werd er door verschillende mensen iets gezegd op het podium, dan werden de eerste drie van alle klassen afgeroepen en dan werd er nog wat gepraat op het podium. Vooral de laatste keer praten was er te veel aan. Omdat de meeste ouders geen Engels kunnen, gebeurde dit allemaal in het Swahili. De dingen die James, Fatuma en Mickael vertelden waren nog wel grappig en af en toe konden we ook volgen waarover het ging. Maar het gesprek van Md. Zebora, van de kinderrechten bleef maar duren. Het was of klonk als een preek die meer dan een half uur duurde. Bovendien had ik super veel honger en had ik geen eten bij!
Na dit lange gesprek van haar gingen de ouders en de kinderen naar de klassen, om hun rapporten te krijgen. Ik ging natuurlijk ook mee naar klas 4, want wilde wel wat ouders ontmoeten. Sommige ouders waren niet echt tevreden over de resultaten van hun kinderen. Twee ouders kwamen naar mij en verontschuldigden zich en zochten excuses voor de minder goede resultaten van hun kinderen. Één vader begon te zeggen dat zijn zonen heel slim waren en altijd top 7 zaten in de vorige jaren, hij wist echt niet hoe het kwam dat de punten en positie nu slecht waren. De positie van jou kind in de klas is hier trouwens heel belangrijk, de eerste 3 worden altijd beloond en de plaats waar je zit in de klas is ook afhankelijk van je resultaten. Vaak zitten de leerlingen met de beste punten vooraan en diegene met mindere punten achteraan. In mijn klas was het al een beetje veranderd en zaten de leerlingen met goede punten links en die met mindere punten rechts in de klas. Mr. Ibrahim zorgde er wel altijd voor dat leerlingen die echt problemen hebben vooraan zitten!
In mijn klas zit er ook een meisje dat geen Swahili en Engels kan, maar verstandelijk kan ze een 4e leerjaar volgens mij wel aan. Haar moeder kwam naar mij en begon (in het vlot Engels) uit te leggen hoe het kwam en vroeg me waar de problemen zaten. De moeder ging er alles aan doen om haar dochter wat bij te brengen over de Engelse taal.
Ik was nog een moeder aan het helpen die de examens van haar dochter wilde zien toen Omari mij kwam halen. Hij zei dat de dame van het Child Department er was en dat ze ons wilde zien. Toen ik in het bureau van Mr. James kwam zag ik Md. Zebora zitten, ik wist niet dat zij ook de dame was die ons nu ging helpen. Ze was al een paar keren op de school geweest om te komen vertellen over de kinderrechten.
Ze begon haar uitleg met het boekje van de kinderrechten in Afrika. Ze zei dat het een recht voor elk kind was om bij één van de ouders te zijn. Wij hadden het recht dus niet om hen weg te nemen. Dit kwam even hard aan! Ze bleef bijna 10 minuten verder gaan over dit ‘recht’ van de kinderen. Ik vond het niet leuk om zo beschuldigd te worden en heb mezelf toch wel verdedigd. Het is immers ook een recht voor elk kind om eten te krijgen, onderwijs te krijgen, gewassen te worden en ouderlijke liefde te krijgen. Als deze rechten niet voldaan worden, waarom zou een kind dan bij zijn of haar ouder moeten blijven?!
De grootste zorg van Md. Zebora was dat de kinderen alleen zijn ’s nachts. Wie gaat er voor hen zorgen als het brand, als ze bang/ziek zijn, … Hier begrepen An en ik haar volledig in, want we waren daar zelf ook wel bezorgd over. Volgens mevrouw Zebora zouden de kinderen beter bij hun vader zitten dan. Maar zij wist niet dat de vader altijd op café zit en dat hij ’s nachts dronken thuis komt, kan hij er dan voor zorgen dat de kinderen veilig zijn …
Md. Zebora zat er niet alleen, maar samen met een paar mannen die ook van het Child Department waren. Ook deze mannen begonnen ons te beschuldigen van het wegnemen van dit recht van de kinderen. Omari en Ruben hebben toen wel even ingegrepen en ons een beetje verdedigd. Ik wilde zo snel mogelijk van onderwerp veranderen, want al die beschuldigingen halen toch niets uit. Ik vroeg haar wat er nu zou gebeuren. Ze stelde bijna meteen voor om de jongens naar een weeshuis te brengen. Dat was juist wat wij wilden vermijden. Ik denk dat het belangrijk is dat de kinderen in hun natuurlijke omgeving opgroeien, als dit mogelijk is. In een weeshuis worden de kinderen vaak verwend en het is moeilijk om nadien terug in het dagelijkse leven te integreren en dit gewoon te worden.
Dat begrepen ze wel, maar er moest iemand zijn om ’s nachts bij de jongens te kunnen zijn. Md. Zebora stelde voor om een meid aan te nemen die voor hen zorgt. Mijn zorg was meteen: Wie gaat dit betalen!? De vader was bovendien ook al kwaad op Regina omdat hij dacht dat ze zijn kinderen wilde afnemen. Een vreemd iemand die voor de kinderen gaat zorgen is volgens mij niet zo’n goed idee dan. De meid moest ook een vrouw zijn, want een man zou de jongens sowieso misbruiken zei ze in een kamer met 3 vrouwen en 5 mannen!
Later kwam ze op het idee om de moeder te zoeken en de kinderen aan haar mee te geven. Maar de moeder is hertrouwd. Ze zag de kinderen al jaren niet meer en wil hen misschien ook niet meer zien. Toen kwamen ze weer met een ander idee. Ze gingen met de vader praten, wat eigenlijk moest gebeuren voor dit gesprek, en een nicht, zus, tante, … van hem moest dan maar voor de kinderen komen zorgen. Overdag kon ze werk zoeken en ’s avonds zorgt ze voor de kinderen. Ik weet echt niet of iemand zoiets gratis wil doen, maar dit is wel datgene dat beslist is nu!
Md. Zebora gaat maandag met de vader praten om te horen waarom hij niet voor de kinderen wil zorgen en dan vraagt ze hem iemand die dat wel kan doen. Ik vind dat dit moest gebeuren voordat ze met ons sprak. Ze zag de vader, de jongens, de woning, … nog niet. Van de situatie wist ze ook nog niet alles af. Ze wist alleen dat de jongens niet meer bij hun vader woonden, maar wel in een apart huis. Omdat we dit deden zonder het Child Department te informeren konden we hier voor beschuldigd worden en kon dit een rechtszaak worden zei ze.
Ik was heel blij wanneer ik buiten kon gaan, ik zag Shuku direct lopen en ben hem een dikke knuffel gaan geven, hier had ik nood aan! Md. Zebora vertelde ons dat er zeker iemand gevonden zal worden voor het einde van de maand, voor wij vertrekken dus. Ben benieuwd!
Na de vergadering met Md. Zebora was er nog een vergadering met het schoolteam, we moesten daarvoor wel meer dan een uur wachten. Maar de vergadering was wel de moeite waard! Mickael ging één voor één de leerkrachten af en vertelden hen wat hun goeie punten waren. Soms gaf hij ook nog iets aan dat beter kon, maar vooral de positieve punten werden benadrukt. Hij begon met Md. Susan, ik heb haar ook meteen een compliment gegeven. Ik vind haar lessen godsdienst echt geweldig, eerst vertelt ze een verhaal, dan spreekt ze over de boodschap in het verhaal en nadien zingen ze altijd nog een liedje dat erbij past, heel leuk!
Ik denk ook dat ze het nodig heeft om eens een complimentje te krijgen. De laatste weken ging het niet zo goed met haar op school. Ik hoop dat het nu beter zal gaan, maar ik denk van wel. Woensdag hebben we na de vergadering even goed gepraat met ons, ze bood haar verontschuldigingen aan omdat ze niet meedeed met de spelletjes op de danscontest. Ze is nadien zelfs thuis langs geweest om een bezoekje te brengen, leuk! Ik denk dat ze gewoon een beetje te veel negatieve commentaar had gehoord de laatste tijd, ze had het gevoel dat ze niets meer goed kon doen. Maar ik vind haar lessen heel goed en heb het gevoel dat ze toch wel veranderd is in de manier van lesgeven.
De vergadering met de complimentjes duurde lang, heeeeeeel lang. Ik denk dat we bijna 3 uur geluisterd hebben naar verhalen over leerkrachten, complimentjes, zatte keukenhulpjes, … Het was echt wel leuk om te horen dat men elkaar zoveel complimenten kon geven. Ik denk ook dat dit iedereen goed gedaan heeft!
Shuku en Baraka wonen nu al even alleen en moesten gaan slapen. Normaal laten we ze zo veel mogelijk zelf gaan, maar omdat Shuku ongelofelijk veel bang heeft in het donker, gingen we mee. Vanaf dat we de schoolpoort uit waren begon hij heel hard te wenen. Ook toen we hem in zijn bed legden en hem achterlieten bleef hij huilen. Niet leuk en hard om weg te gaan, maar dit moet, anders kunnen we er nog een hele nacht blijven zitten. Toen we buiten gingen kwamen Maryam en An, de buren vragen wie er zo huilde. Ze zijn dan met z’n 2 even gaan kijken. We weten nog niet goed waarom Shuku huilde, want we zijn toen meteen doorgegaan. Maar de jongens waren wel in goede handen!
Hierna zijn we gaan eten en jawel, weer stond er ugali met vlees op het menu, mmmm : ) De laatste dagen aten we niets anders dan ugali. Wat zouden rijst en bonen toch smaken nu! Het was heel leuk om met alle leerkrachten op stap te gaan, iedereen had ook andere kleren aangetrokken op school. Sommige vrouwelijke leerkrachten zagen er echt mooi uit, net zoals Mama Sauda (de kokkin). Het was heel leuk om eens met hen te praten over niet-schoolse dingen. Md. Susan had haar man meegenomen, ook leuk om hem te leren kennen!
Na het etentje zijn we naar huis gegaan en An en ik zijn meteen gaan slapen. Want 6u opstaan, je raakt er niet aan gewend!
Wat hebben we geleerd vandaag:
- Kom je een jongen tegen met een grote (5cm) ijzeren pin in zijn voet: loop achter hem, breng hem naar school, zet hem op een stoel en vraag rustig te kijken. Aangezien hij zoveel schrik had, moest er snel gehandeld worden. Hij wilde zijn voet nooit laten zien en er mocht niemand aankomen. Ik heb dan zijn been genomen om te kijken en zorgde met nog iemand (weet niet meer wie in deze chaos) dat hij het niet kon bewegen. De mama van Niki heeft dan super snel de pin eruit getrokken. Blij dat dit zo snel gebeurde, want schrik dat hij had!
- Ga geen weddenschappen aan over de dag waarop het regenseizoen start, zeker niet meet Mr. Motua. Hij is veel te religieus en zal de hele nacht bidden zodat het begint te regenen op vrijdag. Natuurlijk was het nog maar net vrijdag (nacht), toen het begon te regenen. Hij heeft nu een drankje tegoed van mij en An. Maandag zal het klaarstaan op school!
Vandaag was er ook een vergadering. Deze zou normaal gaan over het verloop van donderdag, maar uiteindelijk draaide dit anders uit. Er waren heel wat discussies tussen de leerkrachten onderling. Ze deden dit in het Engels, omdat wij erbij waren, maar ik denk dat iedereen van ons zich toch een beetje lastig voelde om daarbij te zitten. In het begin verliep alles nog met respect en kon iedereen zeggen wat er op zijn/haar lever lag, maar tegen het einde kwamen er een paar persoonlijke verwijten boven. Wat wel mooi is, is dat iedereen ook meteen vergeet dat er een discussie was. Vanaf dat ze gezegd hebben wat er op hun lever lag is alles terug in orde, mooi om te zien!
Donderdag, closing day, de laatste dag van dit trimester. De kinderen moesten om 7u op school zijn, om 9u kwamen de ouders. Vele kinderen waren te laat en de meeste ouders kwamen er pas door tegen 10 uur. Eerst werd er door verschillende mensen iets gezegd op het podium, dan werden de eerste drie van alle klassen afgeroepen en dan werd er nog wat gepraat op het podium. Vooral de laatste keer praten was er te veel aan. Omdat de meeste ouders geen Engels kunnen, gebeurde dit allemaal in het Swahili. De dingen die James, Fatuma en Mickael vertelden waren nog wel grappig en af en toe konden we ook volgen waarover het ging. Maar het gesprek van Md. Zebora, van de kinderrechten bleef maar duren. Het was of klonk als een preek die meer dan een half uur duurde. Bovendien had ik super veel honger en had ik geen eten bij!
Na dit lange gesprek van haar gingen de ouders en de kinderen naar de klassen, om hun rapporten te krijgen. Ik ging natuurlijk ook mee naar klas 4, want wilde wel wat ouders ontmoeten. Sommige ouders waren niet echt tevreden over de resultaten van hun kinderen. Twee ouders kwamen naar mij en verontschuldigden zich en zochten excuses voor de minder goede resultaten van hun kinderen. Één vader begon te zeggen dat zijn zonen heel slim waren en altijd top 7 zaten in de vorige jaren, hij wist echt niet hoe het kwam dat de punten en positie nu slecht waren. De positie van jou kind in de klas is hier trouwens heel belangrijk, de eerste 3 worden altijd beloond en de plaats waar je zit in de klas is ook afhankelijk van je resultaten. Vaak zitten de leerlingen met de beste punten vooraan en diegene met mindere punten achteraan. In mijn klas was het al een beetje veranderd en zaten de leerlingen met goede punten links en die met mindere punten rechts in de klas. Mr. Ibrahim zorgde er wel altijd voor dat leerlingen die echt problemen hebben vooraan zitten!
In mijn klas zit er ook een meisje dat geen Swahili en Engels kan, maar verstandelijk kan ze een 4e leerjaar volgens mij wel aan. Haar moeder kwam naar mij en begon (in het vlot Engels) uit te leggen hoe het kwam en vroeg me waar de problemen zaten. De moeder ging er alles aan doen om haar dochter wat bij te brengen over de Engelse taal.
Ik was nog een moeder aan het helpen die de examens van haar dochter wilde zien toen Omari mij kwam halen. Hij zei dat de dame van het Child Department er was en dat ze ons wilde zien. Toen ik in het bureau van Mr. James kwam zag ik Md. Zebora zitten, ik wist niet dat zij ook de dame was die ons nu ging helpen. Ze was al een paar keren op de school geweest om te komen vertellen over de kinderrechten.
Ze begon haar uitleg met het boekje van de kinderrechten in Afrika. Ze zei dat het een recht voor elk kind was om bij één van de ouders te zijn. Wij hadden het recht dus niet om hen weg te nemen. Dit kwam even hard aan! Ze bleef bijna 10 minuten verder gaan over dit ‘recht’ van de kinderen. Ik vond het niet leuk om zo beschuldigd te worden en heb mezelf toch wel verdedigd. Het is immers ook een recht voor elk kind om eten te krijgen, onderwijs te krijgen, gewassen te worden en ouderlijke liefde te krijgen. Als deze rechten niet voldaan worden, waarom zou een kind dan bij zijn of haar ouder moeten blijven?!
De grootste zorg van Md. Zebora was dat de kinderen alleen zijn ’s nachts. Wie gaat er voor hen zorgen als het brand, als ze bang/ziek zijn, … Hier begrepen An en ik haar volledig in, want we waren daar zelf ook wel bezorgd over. Volgens mevrouw Zebora zouden de kinderen beter bij hun vader zitten dan. Maar zij wist niet dat de vader altijd op café zit en dat hij ’s nachts dronken thuis komt, kan hij er dan voor zorgen dat de kinderen veilig zijn …
Md. Zebora zat er niet alleen, maar samen met een paar mannen die ook van het Child Department waren. Ook deze mannen begonnen ons te beschuldigen van het wegnemen van dit recht van de kinderen. Omari en Ruben hebben toen wel even ingegrepen en ons een beetje verdedigd. Ik wilde zo snel mogelijk van onderwerp veranderen, want al die beschuldigingen halen toch niets uit. Ik vroeg haar wat er nu zou gebeuren. Ze stelde bijna meteen voor om de jongens naar een weeshuis te brengen. Dat was juist wat wij wilden vermijden. Ik denk dat het belangrijk is dat de kinderen in hun natuurlijke omgeving opgroeien, als dit mogelijk is. In een weeshuis worden de kinderen vaak verwend en het is moeilijk om nadien terug in het dagelijkse leven te integreren en dit gewoon te worden.
Dat begrepen ze wel, maar er moest iemand zijn om ’s nachts bij de jongens te kunnen zijn. Md. Zebora stelde voor om een meid aan te nemen die voor hen zorgt. Mijn zorg was meteen: Wie gaat dit betalen!? De vader was bovendien ook al kwaad op Regina omdat hij dacht dat ze zijn kinderen wilde afnemen. Een vreemd iemand die voor de kinderen gaat zorgen is volgens mij niet zo’n goed idee dan. De meid moest ook een vrouw zijn, want een man zou de jongens sowieso misbruiken zei ze in een kamer met 3 vrouwen en 5 mannen!
Later kwam ze op het idee om de moeder te zoeken en de kinderen aan haar mee te geven. Maar de moeder is hertrouwd. Ze zag de kinderen al jaren niet meer en wil hen misschien ook niet meer zien. Toen kwamen ze weer met een ander idee. Ze gingen met de vader praten, wat eigenlijk moest gebeuren voor dit gesprek, en een nicht, zus, tante, … van hem moest dan maar voor de kinderen komen zorgen. Overdag kon ze werk zoeken en ’s avonds zorgt ze voor de kinderen. Ik weet echt niet of iemand zoiets gratis wil doen, maar dit is wel datgene dat beslist is nu!
Md. Zebora gaat maandag met de vader praten om te horen waarom hij niet voor de kinderen wil zorgen en dan vraagt ze hem iemand die dat wel kan doen. Ik vind dat dit moest gebeuren voordat ze met ons sprak. Ze zag de vader, de jongens, de woning, … nog niet. Van de situatie wist ze ook nog niet alles af. Ze wist alleen dat de jongens niet meer bij hun vader woonden, maar wel in een apart huis. Omdat we dit deden zonder het Child Department te informeren konden we hier voor beschuldigd worden en kon dit een rechtszaak worden zei ze.
Ik was heel blij wanneer ik buiten kon gaan, ik zag Shuku direct lopen en ben hem een dikke knuffel gaan geven, hier had ik nood aan! Md. Zebora vertelde ons dat er zeker iemand gevonden zal worden voor het einde van de maand, voor wij vertrekken dus. Ben benieuwd!
Na de vergadering met Md. Zebora was er nog een vergadering met het schoolteam, we moesten daarvoor wel meer dan een uur wachten. Maar de vergadering was wel de moeite waard! Mickael ging één voor één de leerkrachten af en vertelden hen wat hun goeie punten waren. Soms gaf hij ook nog iets aan dat beter kon, maar vooral de positieve punten werden benadrukt. Hij begon met Md. Susan, ik heb haar ook meteen een compliment gegeven. Ik vind haar lessen godsdienst echt geweldig, eerst vertelt ze een verhaal, dan spreekt ze over de boodschap in het verhaal en nadien zingen ze altijd nog een liedje dat erbij past, heel leuk!
Ik denk ook dat ze het nodig heeft om eens een complimentje te krijgen. De laatste weken ging het niet zo goed met haar op school. Ik hoop dat het nu beter zal gaan, maar ik denk van wel. Woensdag hebben we na de vergadering even goed gepraat met ons, ze bood haar verontschuldigingen aan omdat ze niet meedeed met de spelletjes op de danscontest. Ze is nadien zelfs thuis langs geweest om een bezoekje te brengen, leuk! Ik denk dat ze gewoon een beetje te veel negatieve commentaar had gehoord de laatste tijd, ze had het gevoel dat ze niets meer goed kon doen. Maar ik vind haar lessen heel goed en heb het gevoel dat ze toch wel veranderd is in de manier van lesgeven.
De vergadering met de complimentjes duurde lang, heeeeeeel lang. Ik denk dat we bijna 3 uur geluisterd hebben naar verhalen over leerkrachten, complimentjes, zatte keukenhulpjes, … Het was echt wel leuk om te horen dat men elkaar zoveel complimenten kon geven. Ik denk ook dat dit iedereen goed gedaan heeft!
Shuku en Baraka wonen nu al even alleen en moesten gaan slapen. Normaal laten we ze zo veel mogelijk zelf gaan, maar omdat Shuku ongelofelijk veel bang heeft in het donker, gingen we mee. Vanaf dat we de schoolpoort uit waren begon hij heel hard te wenen. Ook toen we hem in zijn bed legden en hem achterlieten bleef hij huilen. Niet leuk en hard om weg te gaan, maar dit moet, anders kunnen we er nog een hele nacht blijven zitten. Toen we buiten gingen kwamen Maryam en An, de buren vragen wie er zo huilde. Ze zijn dan met z’n 2 even gaan kijken. We weten nog niet goed waarom Shuku huilde, want we zijn toen meteen doorgegaan. Maar de jongens waren wel in goede handen!
Hierna zijn we gaan eten en jawel, weer stond er ugali met vlees op het menu, mmmm : ) De laatste dagen aten we niets anders dan ugali. Wat zouden rijst en bonen toch smaken nu! Het was heel leuk om met alle leerkrachten op stap te gaan, iedereen had ook andere kleren aangetrokken op school. Sommige vrouwelijke leerkrachten zagen er echt mooi uit, net zoals Mama Sauda (de kokkin). Het was heel leuk om eens met hen te praten over niet-schoolse dingen. Md. Susan had haar man meegenomen, ook leuk om hem te leren kennen!
Na het etentje zijn we naar huis gegaan en An en ik zijn meteen gaan slapen. Want 6u opstaan, je raakt er niet aan gewend!
Wat hebben we geleerd vandaag:
- Kom je een jongen tegen met een grote (5cm) ijzeren pin in zijn voet: loop achter hem, breng hem naar school, zet hem op een stoel en vraag rustig te kijken. Aangezien hij zoveel schrik had, moest er snel gehandeld worden. Hij wilde zijn voet nooit laten zien en er mocht niemand aankomen. Ik heb dan zijn been genomen om te kijken en zorgde met nog iemand (weet niet meer wie in deze chaos) dat hij het niet kon bewegen. De mama van Niki heeft dan super snel de pin eruit getrokken. Blij dat dit zo snel gebeurde, want schrik dat hij had!
- Ga geen weddenschappen aan over de dag waarop het regenseizoen start, zeker niet meet Mr. Motua. Hij is veel te religieus en zal de hele nacht bidden zodat het begint te regenen op vrijdag. Natuurlijk was het nog maar net vrijdag (nacht), toen het begon te regenen. Hij heeft nu een drankje tegoed van mij en An. Maandag zal het klaarstaan op school!
zondag 27 maart 2011
Zaterdag 27 maart: Mombasa en the cave
Vandaag zijn we naar Mombasa geweest, want we wilden graag de markt daar eens zien. We gingen met de taxi. Toen we aankwamen stond er een man ons op te wachten die ons van alles begon te vertellen over de stad. We konden eerst niet goed volgen, want we wilden gewoon naar de markt, niet de hele stad zien! Bovendien hadden we geen gids nodig en wilden we hem ook niet echt betalen. Blijkbaar had onze taxichauffeur deze man gebeld om ons te helpen, maar niemand was hiervan op de hoogte. John (die ook mee was) heeft de man dan gevraagd waarop en waar af en toen bleek dat wij hem zouden moeten betalen nadien. Toen we vertelden dat wij niets wisten hiervan is hij vriendelijk weg gegaan. Even een lastige situatie, maar beter zo dan dat we nadien nog heel veel geld aan een gids, die we eigenlijk niet nodig hadden, moeten geven.
Iedereen had al gauw iets gekocht in Mombasa, dus iedereen was al snel gelukkig. ’s Middags gingen we eten in een restaurantje. De meesten van ons namen chips masala, frieten met daar iets op dat vrij hard afsmaakt. We hadden dit al eens genomen en vonden dit heel lekker toen. Maar deze keer nam ik nog geen 5 frietjes en mijn keel en oren stonden in brand. Het was gewoon niet normaal hoe pikant dit was! Ook John zei dat we dit niet moesten opeten, want dat dit normaal niet zo was. De mensen van het restaurant hebben dan nieuwe frietjes gemengd onder de chips masala en gaven dit terug. Maar nog steeds was dit veel te pikant, volgende keer geen chips masala meer!
Na het eten zijn we nog even terug gegaan naar de markt. Alee markt, er waren super veel gangetjes van een meter breed waar elke verkoper 2 m² had om zijn spullen in uit te stallen. Er waren echt kilometers kraampjes. In Mombasa zagen we ook eens hoe mensen in de stad hier leefden. De elektriciteitsdraden hingen gewoon open en bloot door elkaar op straat, de huisjes waren heel vuil, er leefden meerdere gezinnen in een ruimte met de grootte van mijn slaapkamer en er stonden heel veel kinderen te bedelen. Het is heel moeilijk om deze kinderen te negeren, maar het moet, want eens je iemand geld geeft, zit je in de problemen. Sommige kinderen bleven ons ook volgen met hun handje open, deze moesten we dan vaak op een niet echt vriendelijk manier weg sturen.
In Mombasa had ik een heel ander gevoel dan in Ukunda of Maweni. Alles leek er zo groots, vuil, gejaagd, … het deed me meer denken aan een vuile stad in Turkije of Egypte of zo. Ik was heel blij dat we terug waren op ons vertrouwde plek in Maweni!
Toen we aangekomen waren gingen An en ik naar de 2 jongens, we waren heel benieuwd naar hoe ze voor de eerste keer geslapen hadden in hun nieuw huisje. Toen we aankwamen zagen we dat de deur op slot was. Dit kon normaal niet, want de jongens hadden geen sleutel, alleen Omari en wij. We vroegen aan de buren waar de jongens waren, zij konden ons vertellen dat de vader ze ’s nachts terug was komen ophalen, met veel gehuil van de jongens. Weer naar af dus! Er is altijd iets leuk en goed dat er gebeurd met de jongens, maar dat lijkt elke keer terug verpest te worden door de vader.
Wij gingen dus op zoek naar de jongens en zagen hen lopen in de pub, vader was daar sigaretten aan het kopen en de jongens moesten even wachten. An en ik snelden ons naar daar en zeiden de jongens een goeiendag. We wilden hen vastnemen, maar het leek alsof ze niet mochten zeggen tegen ons. Ze zeiden geen jambo terug, gaven geen hand, lachten niet en negeerden ons echt, steek! Ik had al snel door dat het waarschijnlijk in opdracht van de vader is, want normaal gezien staan de jongens al van ver te lachen en te wuiven als ze ons zien. We gingen dus snel op zoek naar Omari en vroegen hem wat er gebeurd was. Omari vertelde het verhaal van de vader opnieuw.
We voelden ons beiden heel slecht door datgene dat juist gebeurd was en wilden de jongens nog zien lachen vandaag! Omari is dan even meegegaan naar hun huis en heeft met de vader gepraat, terwijl wij ons best deden om de jongens aan het lachen te brengen. Blijkbaar was de vader het ineens weer niet eens met de regeling omtrent het huisje, hij verandert zo vaak van mening dat het niet meer haalbaar is om iets te kunnen regelen met hem.
Morgen, zondag, is er een vergadering met Omari, Ruben, de vader van de jongens, Md. Fatuma (onderdirectrice van de school), twee dorpsoudsten en An en mezelf. Ik ben benieuwd wat er nu geregeld gaat worden. Omari heeft er ook al voor gezorgd dat er maandag iemand van het Child Department komt, deze dame kan dan alles op papier zetten, zodat alles officieel wordt. We vroegen aan Omari wat er gaat gebeuren maandag en hij zei dat we alles van de vader en de jongens moeten vertellen aan het Child Department. Dat hij niet kookt, ze niet wast, ze niet naar school laat gaan, hen meeneemt naar de pub, altijd dronken is, nooit thuis is, … Dan zou er beslist worden wat er met de jongens gaat gebeuren, Omari zei dat An en ik er het meeste over te zeggen hadden dan, omdat wij sponsors waren. Vreemd dat wij zoveel te zeggen zouden hebben over deze 2 kinderen. Er zou waarschijnlijk moeten gekozen worden tussen hen bij de vader te laten, hen in het huisje te laten wonen zonder vader of hen naar een weeshuis te laten gaan. Ik heb het er al over gehad met An en het lijkt ons zonder twijfel het beste om het te proberen in het dorpje. Het is belangrijk dat de kinderen, als het mogelijk is, kunnen opgroeien in een natuurlijk omgeving waar ze iedereen kennen. Ik hoop dan ook heel hard dat dit mogelijk is!
Deze avond zijn we gaan eten in Ali Baba’s cave. Een heel goed restaurantje in een grot, heel mooi! Het eten dat we kregen was ook heel lekker, ik nam een Madagaskar steak met rode wijn saus en als dessert een sorbet van mango, mmmm! We hadden allemaal een kleedje aangedaan dat we in Mombasa of Diani Beach gekocht hadden, we waren dan allemaal in Keniaanse stijl gekleed, mooi! : )
Na het restaurant ben ik vrij snel gaan slapen en maar goed ook, want deze ochtend was het 5 uur en Jessica was wakker. Nu heb ik dus wat tijd om voor school te werken en mijn blog te typen en misschien ook een was op te ruimen, want dat is ook wel nodig!
Wat hebben we geleerd vandaag:
- Bestel geen chips masala meer, je geniet veel meer van een gewoon bord frieten.
- Wil je iets kopen, maak dan voor jezelf eerst uit hoeveel je wil uitgeven aan datgene dat je wil kopen. Laat dan de mensen hun prijs zeggen en pas desnoods de jouwe aan. Zeg dan zelf jouw prijs en ga niet te veel voor het tussenbieden (a: 100 – b: 400 – a: 200 –b: 300 – resultaat 350). Probeer jou prijs aan te houden en er niet van af te wijken. (Tenzij je merkt dat het echt wel te weinig is voor de mensen!)
Iedereen had al gauw iets gekocht in Mombasa, dus iedereen was al snel gelukkig. ’s Middags gingen we eten in een restaurantje. De meesten van ons namen chips masala, frieten met daar iets op dat vrij hard afsmaakt. We hadden dit al eens genomen en vonden dit heel lekker toen. Maar deze keer nam ik nog geen 5 frietjes en mijn keel en oren stonden in brand. Het was gewoon niet normaal hoe pikant dit was! Ook John zei dat we dit niet moesten opeten, want dat dit normaal niet zo was. De mensen van het restaurant hebben dan nieuwe frietjes gemengd onder de chips masala en gaven dit terug. Maar nog steeds was dit veel te pikant, volgende keer geen chips masala meer!
Na het eten zijn we nog even terug gegaan naar de markt. Alee markt, er waren super veel gangetjes van een meter breed waar elke verkoper 2 m² had om zijn spullen in uit te stallen. Er waren echt kilometers kraampjes. In Mombasa zagen we ook eens hoe mensen in de stad hier leefden. De elektriciteitsdraden hingen gewoon open en bloot door elkaar op straat, de huisjes waren heel vuil, er leefden meerdere gezinnen in een ruimte met de grootte van mijn slaapkamer en er stonden heel veel kinderen te bedelen. Het is heel moeilijk om deze kinderen te negeren, maar het moet, want eens je iemand geld geeft, zit je in de problemen. Sommige kinderen bleven ons ook volgen met hun handje open, deze moesten we dan vaak op een niet echt vriendelijk manier weg sturen.
In Mombasa had ik een heel ander gevoel dan in Ukunda of Maweni. Alles leek er zo groots, vuil, gejaagd, … het deed me meer denken aan een vuile stad in Turkije of Egypte of zo. Ik was heel blij dat we terug waren op ons vertrouwde plek in Maweni!
Toen we aangekomen waren gingen An en ik naar de 2 jongens, we waren heel benieuwd naar hoe ze voor de eerste keer geslapen hadden in hun nieuw huisje. Toen we aankwamen zagen we dat de deur op slot was. Dit kon normaal niet, want de jongens hadden geen sleutel, alleen Omari en wij. We vroegen aan de buren waar de jongens waren, zij konden ons vertellen dat de vader ze ’s nachts terug was komen ophalen, met veel gehuil van de jongens. Weer naar af dus! Er is altijd iets leuk en goed dat er gebeurd met de jongens, maar dat lijkt elke keer terug verpest te worden door de vader.
Wij gingen dus op zoek naar de jongens en zagen hen lopen in de pub, vader was daar sigaretten aan het kopen en de jongens moesten even wachten. An en ik snelden ons naar daar en zeiden de jongens een goeiendag. We wilden hen vastnemen, maar het leek alsof ze niet mochten zeggen tegen ons. Ze zeiden geen jambo terug, gaven geen hand, lachten niet en negeerden ons echt, steek! Ik had al snel door dat het waarschijnlijk in opdracht van de vader is, want normaal gezien staan de jongens al van ver te lachen en te wuiven als ze ons zien. We gingen dus snel op zoek naar Omari en vroegen hem wat er gebeurd was. Omari vertelde het verhaal van de vader opnieuw.
We voelden ons beiden heel slecht door datgene dat juist gebeurd was en wilden de jongens nog zien lachen vandaag! Omari is dan even meegegaan naar hun huis en heeft met de vader gepraat, terwijl wij ons best deden om de jongens aan het lachen te brengen. Blijkbaar was de vader het ineens weer niet eens met de regeling omtrent het huisje, hij verandert zo vaak van mening dat het niet meer haalbaar is om iets te kunnen regelen met hem.
Morgen, zondag, is er een vergadering met Omari, Ruben, de vader van de jongens, Md. Fatuma (onderdirectrice van de school), twee dorpsoudsten en An en mezelf. Ik ben benieuwd wat er nu geregeld gaat worden. Omari heeft er ook al voor gezorgd dat er maandag iemand van het Child Department komt, deze dame kan dan alles op papier zetten, zodat alles officieel wordt. We vroegen aan Omari wat er gaat gebeuren maandag en hij zei dat we alles van de vader en de jongens moeten vertellen aan het Child Department. Dat hij niet kookt, ze niet wast, ze niet naar school laat gaan, hen meeneemt naar de pub, altijd dronken is, nooit thuis is, … Dan zou er beslist worden wat er met de jongens gaat gebeuren, Omari zei dat An en ik er het meeste over te zeggen hadden dan, omdat wij sponsors waren. Vreemd dat wij zoveel te zeggen zouden hebben over deze 2 kinderen. Er zou waarschijnlijk moeten gekozen worden tussen hen bij de vader te laten, hen in het huisje te laten wonen zonder vader of hen naar een weeshuis te laten gaan. Ik heb het er al over gehad met An en het lijkt ons zonder twijfel het beste om het te proberen in het dorpje. Het is belangrijk dat de kinderen, als het mogelijk is, kunnen opgroeien in een natuurlijk omgeving waar ze iedereen kennen. Ik hoop dan ook heel hard dat dit mogelijk is!
Deze avond zijn we gaan eten in Ali Baba’s cave. Een heel goed restaurantje in een grot, heel mooi! Het eten dat we kregen was ook heel lekker, ik nam een Madagaskar steak met rode wijn saus en als dessert een sorbet van mango, mmmm! We hadden allemaal een kleedje aangedaan dat we in Mombasa of Diani Beach gekocht hadden, we waren dan allemaal in Keniaanse stijl gekleed, mooi! : )
Na het restaurant ben ik vrij snel gaan slapen en maar goed ook, want deze ochtend was het 5 uur en Jessica was wakker. Nu heb ik dus wat tijd om voor school te werken en mijn blog te typen en misschien ook een was op te ruimen, want dat is ook wel nodig!
Wat hebben we geleerd vandaag:
- Bestel geen chips masala meer, je geniet veel meer van een gewoon bord frieten.
- Wil je iets kopen, maak dan voor jezelf eerst uit hoeveel je wil uitgeven aan datgene dat je wil kopen. Laat dan de mensen hun prijs zeggen en pas desnoods de jouwe aan. Zeg dan zelf jouw prijs en ga niet te veel voor het tussenbieden (a: 100 – b: 400 – a: 200 –b: 300 – resultaat 350). Probeer jou prijs aan te houden en er niet van af te wijken. (Tenzij je merkt dat het echt wel te weinig is voor de mensen!)
vrijdag 25 maart 2011
Woensdag 23 maart: “Mai die geit hare luier hangt laag” (An Van Herck)
Oké, ik ben slecht bezig op het gebied van mijn blog. Ik moet dit echt beter gaan bijhouden! Ik probeer wel altijd snel op te schrijven wat ik niet mag vergeten te typen, maar toch vergeet ik veel. Ik ga mijn best doen om elke 2 dagen iets te typen en dan zal ik in het weekend alles posten.
Nu dus even terug denken aan het weekend. Op vrijdag hebben we voor de eerste keer een film gezien hier, Step up. Wat een goede film! We hebben we Doom naast ons moeten zetten, want omdat het licht uit was vlogen er de hele tijd kevers tegen de tv, lastig en verschietachtig! Maar met Doom is dit altijd snel opgelost. Na Step up hadden we ook zin om een andere film te zien, Devil wears Prada deze keer. Nog zo’n goeie en echte vrouwenfilm : ) Dit was dan wel op zondag, want op vrijdag kruipen we er nooit te laat in.
Zaterdag hebben we voor het eerst ‘de toerist’ kunnen uithangen. An, Niki en ik zijn toeristische winkeltjes langs de hoofdweg gaan bezoeken. We zagen hier echt heel mooie dingen en kochten dus ook al wat. Bij ene Mama Lina (van wie ik de groeten aan Katrien moest doen, dus bij deze …) kocht ik een heel mooie souvenir, we kregen er alle drie zelfs nog een ketting of oorbellen bovenop. Het was echt één van de weinige winkeltjes waar je goed onthaald werd, waar men niet te opdringerig was en waar men een eerlijke prijs gaf. Voor ons vertrek gaan we daar zeker nog eens kijken!
Zaterdag zijn we ook nog naar de winkel geweest en kochten we aardappelen, kip en kool. Hier hebben we 3 dagen van kunnen eten. Aangezien we wilden besparen is dit dus goed gelukt : ) An en ik gingen ook nog langs de jongens zaterdag. Waarschijnlijk het laatste weekend dat ze thuis wonen, spannend! Onderweg kwamen we een geit tegen, volgens An hing deze geit haar luier nogal laag : )
’s Avonds zijn we gaan eten in Fourty thieves, een bar aan het strand, heel mooi! We hadden ook madam Fatuma en Mr. James uitgenodigd, want Md. Fatuma was jarig! Na een lekkere steak gegeten te hebben en even te moeten discussiëren over de rekening (weer al) en Lise die niet binnen mocht, gingen we verder naar Shakatak. Daar was het natuurlijk weer heel leuk, maar ik was zo moe dat ik tegen half 2 of zo ben doorgegaan. Eindelijk ons bed in, want zondag moesten we er op tijd uit!
Op zondag zijn An, Niki en ik gaan snorkelen. Aangezien de rest dit al eens gedaan had toen An er niet was, gingen we deze keer met z’n 3. We hadden gereserveerd voor de glassboat, dan zou je onderaan ramen hebben zodat je de visjes kan zien. Toen we aankwamen op de afgesproken plek vertelde men ons dat er een probleem was met de glassboat. Blijkbaar was deze ook al beloofd aan andere mensen, dus moesten wij voor de kano gaan. De kano leek ons ook wel mooi, maar we wilden toch ook graag eens zien wat de glassboat was. We zijn dan met de matatu naar de plaats gegaan waar de andere boot lag, dan konden we met die andere mensen mee. We waren nog maar net vertrokken en onze motor begon te haperen. Na een tijdje viel hij uit en het was gedaan met varen. Al snel kwam er een andere glassboat ons oppikken om verder te gaan. Toen we hem zagen aankomen, viel ook zijn motor uit. Hilarisch! Ik was heel blij dat de mensen die bij ons op de boot zaten er ook zo mee konden lachen, want als je dan allemaal zuurpruimen bij hebt …
We konden onze tocht dus verder zetten en zagen al snel mooie dingen door het glas. Een tijdje later werden we afgezet op een eiland, hier zijn we eerst gaan rondwandelen. Je zag er mooie dingen, zoals zeesterren, zeekomkommers, zee-egels, … Nadien gingen we snorkelen, ik had er eigenlijk niet zo heel veel zin in, want ik vind het altijd eng dat je jezelf zo hoort ademen. Maar ik ben toch vertrokken samen met de rest. In het begin zwommen we gewoon door zand en algen, hier ging alles nog goed. Maar wat later kwam ik ineens een hele grote koraal tegen, ik ben toen terug gedraaid en naar de boot gewandeld. Onderweg dacht ik ‘Jessica, wa voor nen schijter zijt ge nu eilek, doe ni zo stom!’. Ik heb toen een tweede poging ondernomen en ben met veel schrik overal door gezwommen. Achteraf ben ik wel heel blij dat ik dit gedaan heb, want het was heel mooi! Ik zag ongelofelijk mooie vissen met heel veel kleuren! We zagen ook veel zee-egels en zeesterren. De koralen voelden ook echt raar aan, het leken we sponzen, maar als je voelde dan leek het steen.
Na het snorkelen zijn we naar huis gewandeld en zagen we Devil wears Prada en kropen we vroeg in ons bed, want maandag betekende weer het begin van een drukke week.
Deze week waren het examens, niet echt iets waar ik naar uitkeek. Want wij moeten dan heel lang toezicht houden en veel verbeteren. Het verbeteren is niet zo erg, maar toezicht houden is niet altijd even leuk. Al goed konden we ons deze keer bezig houden met het kaften van de nieuwe boeken voor RE. Toch wilde ik niet te vaak uit mijn klasje zijn, want ik wilde goed op de hoogte blijven van de punten, vooral die van Science en Maths dan. Engels wilde ik ook graag weten, maar ik denk niet echt dat je op zo’n korte tijd veel vooruitgang kan verkrijgen bij een taalvak.
Onder het examens van Kiswahili waren er een paar meisjes aan het praten. Niet alleen praten, maar ook gebaren aan het doen. Het ging over een tweeling en een vriendin van hen. Ik had de meisjes al 5 keer gewaarschuwd, maar omdat ze bezig bleven heb ik 1 van hen -15 procent gegeven op het examen. Dit meisje is dan wel meteen gestopt met overleggen met de vriendinnen. De andere 2 bleven echter verder doen, op een gegeven moment zag ik hen zelfs hun papieren naast elkaar houden en vergelijken. Toen vond ik dat ik moest ingrijpen, afkijken kan niet en ik zal heel wat tolereren, maar dit ging erover! Ik vind het niet leuk om mensen een 0 te geven, maar moest hier toch met Mr. James over praten. Toen ik hem vertelde wat er gebeurde zei hij dat ik hun examens niet meer moest verbeteren, ze kregen een nul. Niet zo’n leuk gevoel bij mij, maar anders had heel de klas dit gedaan tijdens het volgende examen.
Mr. James heeft de meisjes zelfs naar voor geroepen tijdens de asemblé, dan kon de hele school zien wat er gebeurde als je de examens niet eerlijk invult. Ik vond dit erg voor de meisje, tot ik hen zag lachen. Want toen ze terug naar de groep mochten begonnen ze gewoon te lachen, niet grappig dus! Terug in de klas begonnen we met het volgende examen en toen is bij 1 van de meisjes het besef gekomen dat het menens was. Ze is plots beginnen huilen tijdens het examen en hield niet op tot het einde. Na het examen heb ik de twee meisjes bij mij genomen en erover gepraat, ze negeerden mij een beetje, maar dat begrijp ik wel! Toen ik de volgende ochtend aankwam op school, zeiden ze allebei heel vriendelijk een ‘goodmorning’ tegen mij, wat mij wel opluchtte!
Bij de volgende examens heb ik niet meer zoveel kinderen zien afkijken. Af en toe zag ik nog wel eens iemand verkeerd kijken, maar hoe zou je zelf zijn als je met 2 op een bankje van één meter breed zit? Dan is het niet gemakkelijk om niet te kijken hoor!
Nu even over iets anders dan examens, onze twee jongens! Dinsdag waren ze niet op school, dus besloten we om te gaan kijken waar ze zaten, dit was rond een uur of 10 denk ik. Toen we bijna bij hun huisje waren zagen we de vader in de pub zitten, met de twee jongens naast hem. En zat dat hij was! Ik vroeg hen meteen waarom de jongens niet op school waren, maar hij wilde dit thuis bespreken. Blijkbaar had hij pas te horen gekregen dat het nieuwe huisje voor de jongens was en niet voor hem, dat vond hij niet zo leuk! Hij probeerde ons heel de tijd om te praten, maar we lieten ons niet doen. Ik denk dat hij ons niet zo goed verstond, want hij vroeg na een tijdje om naar Md. Fatuma op school te gaan. An en ik zijn dan met de jongens naar de refter gegaan en gaven ze wat porridge, want ze hadden nog niet gegeten. Nadien hebben we ze snel gewassen. Ondertussen was het probleem met de vader opgelost. Hij had schrik dat Regina (de vrouw die de jongens naar school bracht voor de eerste keer) hen ging afnemen van hem en dat hij niets meer met hen te maken mocht hebben. Maar nu alles duidelijk is uitgelegd aan hem, vond hij het zo nog wel oké. De jongens mochten dus, gelukkig, op school blijven!
Woensdag was de laatste dag van de examens. Ik had Mr. Ibrahim gevraagd om een klasfoto te kunnen nemen en hij stelde voor om naar het strand te gaan. Na het examen is class 4 dus naar het strand geweest. Vlak hiervoor gaf ik de leerlingen een lolly en namen we een klasfoto. Op het strand was het ook heel leuk, eerst speelden we een spel waarbij de hele klas in een kring staat en zingt. Er wordt telkens een naam van een leerling uit de kring geroepen, deze moet dan in het midden van de kring komen dansen. De eerste naam die werd afgeroepen was natuurlijk Teacher Jessica, ai! Ik heb mijn beurt toen mooi overgeslagen want wist nog niets van het spel, maar dat vonden de kinderen niet erg natuurlijk. Nadien speelden we een mengeling tussen zakdoekleggen en vlaggenstok, wel leuk! Daarna gingen de jongens voetballen. Ik heb samen met de meisjes gezongen en handjeklap gedaan. Op het einde mochten de kinderen ook nog even, tot aan de knieën (lees: net niet met hun hoofd onder), in de zee.
Toen we terug aankwamen op de school, mochten de kinderen al doorgaan. Woensdag zelf en ook donderdag en vrijdag hebben we ons bezig gehouden met het kaften van boeken. In het begin met veel gevloek op de plastiekjes die lastig deden, maar tegen het einde waren we echte pro’s. Nu zijn alle 300 boeken gekaft, wat een opluchting, want na een tijdje is het spannende er toch ook van af hoor!
Al goed dat er op het school af en toe nog eens kakkerlakken tevoorschijn komen, kwestie van af en toe toch nog spannende (beangstigende) situaties mee te maken. Onlangs kwam ik een kakkerlak tegen op de trap. Mijn normale reactie zou dan verschieten en terug naar beneden gaan, geweest zijn. Maar zo flink als ik ben, ben ik gewon verder gelopen (wel met de ogen toe natuurlijk). Een paar dagen later kwam ik een kakkerlak tegen in de kast in mijn klas. Ik wilde de boeken van rekenen uitdelen en nam deze uit de kast. Achter deze boeken zat de kakkerlak. Ik verschoot nog al! Maar een paar meisjes van de klas hebben me gered. Ze hebben 1 voor 1 alle boeken uit de kast gehaald (lees: met veel schrik half uit gegooid) en toen kroop hij uit de kast. Waarschijnlijk zit hij nog wel ergens in de klas, maar ik kijk toch extra uit als ik de kast nog eens open doe.
Het was nog niet gedaan met de kakkerlakken, want eergisteren was het weer zo ver. KG 2 en 3 waren dozen met kaften gaan halen uit de store, want ze hadden deze nodig. Toen de dozen helemaal leeg waren passeerde ik en zag ik een kakkerlak zitten. De kindjes hadden het ook gezien en begonnen met de doos te bewegen en de kakkerlak kroop uit de doos. Ik had hem gewoon laten lopen, maar de kleuters begonnen allemaal achter de kakkerlak te gaan en wilden hem plattrappen, wat hen dan ook lukte. Ik stond op dit moment jammer genoeg te dicht want hoorde hem echt kraken toen hij plat getrapt werd, bah!
Vrijdag, de laatste dag van de week en de laatste dag die ik vandaag ga typen in mijn blog. In het begin keek ik een beetje op tegen deze dag. Want we dachten dat het weer gewoon kuisen en wachten was, maar Mr. James had wat voorzien. Hij had namelijk een dans- en eetcompetitie voorzien. Van elke klas werd er een jongen en een meisje gekozen om te dansen en een jongen en meisje om te eten/drinken. Er was zelfs een podium voorzien, bestaande uit 2 banken en een schoolbord! Ik moet dan ook niet vertellen dat het schoolbord (dat zeker stevig genoeg was!) gesneuveld is op het einde, jammer!
Na het dansen was het tijd voor de feestmaaltijd, pilau. Pilau is rijst met vlees. Deze keer was het vers vlees, zo vers zelfs dat de geitjes deze ochtend nog rondhuppelden op de school. De geitjes moesten geslacht worden en dit woont de hele school dan bij. Van de vrijwilligers waren er maar 2 van de 7 die echt gekeken hebben. Vanaf dat de geitjes ten hemel gegaan zijn heb ik ook wel gaan kijken, maar dan is het minder eng om te zien. Ik wilde de geitjes gewoon echt niet zien sterven! Ik heb dan ook niet gegeten van de pilau. Ik heb wel een klein beetje geproefd, maar vanaf dat ik de rijst in mijn mond had dacht ik al weer aan de schattige, kleine, witte geitjes. Ik ben toen maar voor de vegetarische schotel gegaan, rijst met aardappelen!
En dan nu de afsluiter van mijn blog en de leukste weekafsluiter die ik al gehad heb. Shukrani en Baraka zijn in hun nieuw huisje ingetrokken. Omari had het bed besteld en dat was ondertussen gearriveerd. De matras en het muskietnet van de jongens lagen/hingen ook al in het huisje. Nu moesten An en ik nog zorgen voor stoeltjes en een tafel, kommetjes, lepels, tassen en bassins van de school. Dit hebben we vandaag allemaal in orde gemaakt. We moesten ook nog snel naar de winkel voor een olielamp en een slot. Na dit alles gingen we de jongens halen en vroegen we Omari om mee te gaan. Toen we binnenkwamen sprongen de jongens bijna een gat in de lucht, ze wisten echt niet wat ze zagen. Het was zo leuk om te zien hoe Shuku en Baraka alles verkenden, ze waren echt luidop aan het lachten, een zalig moment! Morgen gaan we bij hen horen hoe de eerste nacht geweest was, ik hoop dat alles goed ging. Nu kunnen ze eindelijk eens slapen zonder zatte vader in hun bed.
Omari vertelde ons dat hij de jongens stap voor stap gaat leren hoe ze voor zichzelf moeten zorgen, ik ben benieuwd, want 2 jongens van 5 en 6 jaar … Hij zou ook elke avond even gaan kijken hoe het met hen ging. Ik ben hem zo dankbaar dat hij er is voor de jongens, zonder hem hadden ze daar toch maar een beetje verloren gelopen. Omari doet dit echt geweldig, hij is hun bed gaan bestellen, bouwde mee aan het huis, wil hen alles leren en helpen waar het nodig is. An en ik willen hem iets geven om hem te bedanken, maar weten nog niet goed wat, hopelijk vinden we iets waar hij heel tevreden mee is. Want dat verdient hij echt!
Morgen, zaterdag, gaan we naar Mombasa, naar de markt. Dit moet naar ’t schijnt wel de moeite zijn. John (de kuisman en soms nachtwaker) gaat ook mee om ons een beetje rond te leiden. Ik ben benieuwd!
Wat hebben we geleerd vandaag:
- An leerde vandaag te wandelen met zwemvliezen. Stap 1: zet een stap met de rechtervoet. Stap 2: val dan plat op de grond in water van ongeveer 30 cm diep.
- Geiten hebben een uier, geen luier An!
- Powercuts kunnen hier bijna 30 uur duren, niet zo fijn. Zeker niet als deze ’s nachts duurt, want ik heb echt heel de nacht wakker gelegen van de warmte omdat de ventilator niet werkte. Bovendien hadden we dan ook nog eens geen water, heel onhandig!
- Het water van de douche is hier ’s avonds veel beter als ’s morgens. ’s Morgens is het water echt ijskoud en ’s avonds is het doenbaar koud en kan je eronder gaan staan. ’s Avonds douchen dus!
- Met z’n 6 ongeveer 300 boeken kaften duurt lang! Zeker met als het met een plastiek folie is die de hele tijd verschuift! Ondertussen zijn we dan ook al experts geworden in het kaften van boeken.
- Cassava (of zoiets) is lekker, maar niet met pikkante kruiden, ik stond in brand!
- Praktische tip: als je iets van souvenirs wil kopen, stel dan voor jezelf eerst op hoeveel je wilt uitgeven aan datgene dat je wil kopen. Anders is het moeilijk om een redelijk prijs te vinden en kunnen ze wel een van je profiteren.
- Een spel, gemaakt van hout ,kopen kan hier wel eens duur zijn. Maak op voorhand dus zeker duidelijk dat je niet van California komt, want dan betaal je 9 keer zoveel dan de gewone prijs!
- In het begin was het eng om naar de wc te gaan op school. De wc’s lijken op een Franse wc, maar ze zijn het toch niet helemaal. Maar eens ik dit een eerste keer probeerde vond ik dit goed meevallen, ik ga niet meer ophouden nu hoor!
- Safaricom kan zijn kuren dus wel eens hebben, we kunnen allemaal al 3 dagen geen berichten vanuit België ontvangen. Dus ook niet kwaad zijn, wanneer we niet terugsturen op berichten die we waarschijnlijk helemaal niet aangekregen hebben.
- Even tussendoor: sturen naar mijn Belgische nummer is dus blijkbaar zeer goedkoop (of gratis als je gratis berichten hebt) voor jullie. Sorry dus aan al diegene die al veel geld op gedaan hebben! (Ik ga wel altijd antwoorden met mijn Keniaans nummer)
En dan om af te sluiten nog een mooie regel:
Al kan een dag zo zwaar en hard zijn, de lach van een kind maakt alles de moeite waard!
Nu dus even terug denken aan het weekend. Op vrijdag hebben we voor de eerste keer een film gezien hier, Step up. Wat een goede film! We hebben we Doom naast ons moeten zetten, want omdat het licht uit was vlogen er de hele tijd kevers tegen de tv, lastig en verschietachtig! Maar met Doom is dit altijd snel opgelost. Na Step up hadden we ook zin om een andere film te zien, Devil wears Prada deze keer. Nog zo’n goeie en echte vrouwenfilm : ) Dit was dan wel op zondag, want op vrijdag kruipen we er nooit te laat in.
Zaterdag hebben we voor het eerst ‘de toerist’ kunnen uithangen. An, Niki en ik zijn toeristische winkeltjes langs de hoofdweg gaan bezoeken. We zagen hier echt heel mooie dingen en kochten dus ook al wat. Bij ene Mama Lina (van wie ik de groeten aan Katrien moest doen, dus bij deze …) kocht ik een heel mooie souvenir, we kregen er alle drie zelfs nog een ketting of oorbellen bovenop. Het was echt één van de weinige winkeltjes waar je goed onthaald werd, waar men niet te opdringerig was en waar men een eerlijke prijs gaf. Voor ons vertrek gaan we daar zeker nog eens kijken!
Zaterdag zijn we ook nog naar de winkel geweest en kochten we aardappelen, kip en kool. Hier hebben we 3 dagen van kunnen eten. Aangezien we wilden besparen is dit dus goed gelukt : ) An en ik gingen ook nog langs de jongens zaterdag. Waarschijnlijk het laatste weekend dat ze thuis wonen, spannend! Onderweg kwamen we een geit tegen, volgens An hing deze geit haar luier nogal laag : )
’s Avonds zijn we gaan eten in Fourty thieves, een bar aan het strand, heel mooi! We hadden ook madam Fatuma en Mr. James uitgenodigd, want Md. Fatuma was jarig! Na een lekkere steak gegeten te hebben en even te moeten discussiëren over de rekening (weer al) en Lise die niet binnen mocht, gingen we verder naar Shakatak. Daar was het natuurlijk weer heel leuk, maar ik was zo moe dat ik tegen half 2 of zo ben doorgegaan. Eindelijk ons bed in, want zondag moesten we er op tijd uit!
Op zondag zijn An, Niki en ik gaan snorkelen. Aangezien de rest dit al eens gedaan had toen An er niet was, gingen we deze keer met z’n 3. We hadden gereserveerd voor de glassboat, dan zou je onderaan ramen hebben zodat je de visjes kan zien. Toen we aankwamen op de afgesproken plek vertelde men ons dat er een probleem was met de glassboat. Blijkbaar was deze ook al beloofd aan andere mensen, dus moesten wij voor de kano gaan. De kano leek ons ook wel mooi, maar we wilden toch ook graag eens zien wat de glassboat was. We zijn dan met de matatu naar de plaats gegaan waar de andere boot lag, dan konden we met die andere mensen mee. We waren nog maar net vertrokken en onze motor begon te haperen. Na een tijdje viel hij uit en het was gedaan met varen. Al snel kwam er een andere glassboat ons oppikken om verder te gaan. Toen we hem zagen aankomen, viel ook zijn motor uit. Hilarisch! Ik was heel blij dat de mensen die bij ons op de boot zaten er ook zo mee konden lachen, want als je dan allemaal zuurpruimen bij hebt …
We konden onze tocht dus verder zetten en zagen al snel mooie dingen door het glas. Een tijdje later werden we afgezet op een eiland, hier zijn we eerst gaan rondwandelen. Je zag er mooie dingen, zoals zeesterren, zeekomkommers, zee-egels, … Nadien gingen we snorkelen, ik had er eigenlijk niet zo heel veel zin in, want ik vind het altijd eng dat je jezelf zo hoort ademen. Maar ik ben toch vertrokken samen met de rest. In het begin zwommen we gewoon door zand en algen, hier ging alles nog goed. Maar wat later kwam ik ineens een hele grote koraal tegen, ik ben toen terug gedraaid en naar de boot gewandeld. Onderweg dacht ik ‘Jessica, wa voor nen schijter zijt ge nu eilek, doe ni zo stom!’. Ik heb toen een tweede poging ondernomen en ben met veel schrik overal door gezwommen. Achteraf ben ik wel heel blij dat ik dit gedaan heb, want het was heel mooi! Ik zag ongelofelijk mooie vissen met heel veel kleuren! We zagen ook veel zee-egels en zeesterren. De koralen voelden ook echt raar aan, het leken we sponzen, maar als je voelde dan leek het steen.
Na het snorkelen zijn we naar huis gewandeld en zagen we Devil wears Prada en kropen we vroeg in ons bed, want maandag betekende weer het begin van een drukke week.
Deze week waren het examens, niet echt iets waar ik naar uitkeek. Want wij moeten dan heel lang toezicht houden en veel verbeteren. Het verbeteren is niet zo erg, maar toezicht houden is niet altijd even leuk. Al goed konden we ons deze keer bezig houden met het kaften van de nieuwe boeken voor RE. Toch wilde ik niet te vaak uit mijn klasje zijn, want ik wilde goed op de hoogte blijven van de punten, vooral die van Science en Maths dan. Engels wilde ik ook graag weten, maar ik denk niet echt dat je op zo’n korte tijd veel vooruitgang kan verkrijgen bij een taalvak.
Onder het examens van Kiswahili waren er een paar meisjes aan het praten. Niet alleen praten, maar ook gebaren aan het doen. Het ging over een tweeling en een vriendin van hen. Ik had de meisjes al 5 keer gewaarschuwd, maar omdat ze bezig bleven heb ik 1 van hen -15 procent gegeven op het examen. Dit meisje is dan wel meteen gestopt met overleggen met de vriendinnen. De andere 2 bleven echter verder doen, op een gegeven moment zag ik hen zelfs hun papieren naast elkaar houden en vergelijken. Toen vond ik dat ik moest ingrijpen, afkijken kan niet en ik zal heel wat tolereren, maar dit ging erover! Ik vind het niet leuk om mensen een 0 te geven, maar moest hier toch met Mr. James over praten. Toen ik hem vertelde wat er gebeurde zei hij dat ik hun examens niet meer moest verbeteren, ze kregen een nul. Niet zo’n leuk gevoel bij mij, maar anders had heel de klas dit gedaan tijdens het volgende examen.
Mr. James heeft de meisjes zelfs naar voor geroepen tijdens de asemblé, dan kon de hele school zien wat er gebeurde als je de examens niet eerlijk invult. Ik vond dit erg voor de meisje, tot ik hen zag lachen. Want toen ze terug naar de groep mochten begonnen ze gewoon te lachen, niet grappig dus! Terug in de klas begonnen we met het volgende examen en toen is bij 1 van de meisjes het besef gekomen dat het menens was. Ze is plots beginnen huilen tijdens het examen en hield niet op tot het einde. Na het examen heb ik de twee meisjes bij mij genomen en erover gepraat, ze negeerden mij een beetje, maar dat begrijp ik wel! Toen ik de volgende ochtend aankwam op school, zeiden ze allebei heel vriendelijk een ‘goodmorning’ tegen mij, wat mij wel opluchtte!
Bij de volgende examens heb ik niet meer zoveel kinderen zien afkijken. Af en toe zag ik nog wel eens iemand verkeerd kijken, maar hoe zou je zelf zijn als je met 2 op een bankje van één meter breed zit? Dan is het niet gemakkelijk om niet te kijken hoor!
Nu even over iets anders dan examens, onze twee jongens! Dinsdag waren ze niet op school, dus besloten we om te gaan kijken waar ze zaten, dit was rond een uur of 10 denk ik. Toen we bijna bij hun huisje waren zagen we de vader in de pub zitten, met de twee jongens naast hem. En zat dat hij was! Ik vroeg hen meteen waarom de jongens niet op school waren, maar hij wilde dit thuis bespreken. Blijkbaar had hij pas te horen gekregen dat het nieuwe huisje voor de jongens was en niet voor hem, dat vond hij niet zo leuk! Hij probeerde ons heel de tijd om te praten, maar we lieten ons niet doen. Ik denk dat hij ons niet zo goed verstond, want hij vroeg na een tijdje om naar Md. Fatuma op school te gaan. An en ik zijn dan met de jongens naar de refter gegaan en gaven ze wat porridge, want ze hadden nog niet gegeten. Nadien hebben we ze snel gewassen. Ondertussen was het probleem met de vader opgelost. Hij had schrik dat Regina (de vrouw die de jongens naar school bracht voor de eerste keer) hen ging afnemen van hem en dat hij niets meer met hen te maken mocht hebben. Maar nu alles duidelijk is uitgelegd aan hem, vond hij het zo nog wel oké. De jongens mochten dus, gelukkig, op school blijven!
Woensdag was de laatste dag van de examens. Ik had Mr. Ibrahim gevraagd om een klasfoto te kunnen nemen en hij stelde voor om naar het strand te gaan. Na het examen is class 4 dus naar het strand geweest. Vlak hiervoor gaf ik de leerlingen een lolly en namen we een klasfoto. Op het strand was het ook heel leuk, eerst speelden we een spel waarbij de hele klas in een kring staat en zingt. Er wordt telkens een naam van een leerling uit de kring geroepen, deze moet dan in het midden van de kring komen dansen. De eerste naam die werd afgeroepen was natuurlijk Teacher Jessica, ai! Ik heb mijn beurt toen mooi overgeslagen want wist nog niets van het spel, maar dat vonden de kinderen niet erg natuurlijk. Nadien speelden we een mengeling tussen zakdoekleggen en vlaggenstok, wel leuk! Daarna gingen de jongens voetballen. Ik heb samen met de meisjes gezongen en handjeklap gedaan. Op het einde mochten de kinderen ook nog even, tot aan de knieën (lees: net niet met hun hoofd onder), in de zee.
Toen we terug aankwamen op de school, mochten de kinderen al doorgaan. Woensdag zelf en ook donderdag en vrijdag hebben we ons bezig gehouden met het kaften van boeken. In het begin met veel gevloek op de plastiekjes die lastig deden, maar tegen het einde waren we echte pro’s. Nu zijn alle 300 boeken gekaft, wat een opluchting, want na een tijdje is het spannende er toch ook van af hoor!
Al goed dat er op het school af en toe nog eens kakkerlakken tevoorschijn komen, kwestie van af en toe toch nog spannende (beangstigende) situaties mee te maken. Onlangs kwam ik een kakkerlak tegen op de trap. Mijn normale reactie zou dan verschieten en terug naar beneden gaan, geweest zijn. Maar zo flink als ik ben, ben ik gewon verder gelopen (wel met de ogen toe natuurlijk). Een paar dagen later kwam ik een kakkerlak tegen in de kast in mijn klas. Ik wilde de boeken van rekenen uitdelen en nam deze uit de kast. Achter deze boeken zat de kakkerlak. Ik verschoot nog al! Maar een paar meisjes van de klas hebben me gered. Ze hebben 1 voor 1 alle boeken uit de kast gehaald (lees: met veel schrik half uit gegooid) en toen kroop hij uit de kast. Waarschijnlijk zit hij nog wel ergens in de klas, maar ik kijk toch extra uit als ik de kast nog eens open doe.
Het was nog niet gedaan met de kakkerlakken, want eergisteren was het weer zo ver. KG 2 en 3 waren dozen met kaften gaan halen uit de store, want ze hadden deze nodig. Toen de dozen helemaal leeg waren passeerde ik en zag ik een kakkerlak zitten. De kindjes hadden het ook gezien en begonnen met de doos te bewegen en de kakkerlak kroop uit de doos. Ik had hem gewoon laten lopen, maar de kleuters begonnen allemaal achter de kakkerlak te gaan en wilden hem plattrappen, wat hen dan ook lukte. Ik stond op dit moment jammer genoeg te dicht want hoorde hem echt kraken toen hij plat getrapt werd, bah!
Vrijdag, de laatste dag van de week en de laatste dag die ik vandaag ga typen in mijn blog. In het begin keek ik een beetje op tegen deze dag. Want we dachten dat het weer gewoon kuisen en wachten was, maar Mr. James had wat voorzien. Hij had namelijk een dans- en eetcompetitie voorzien. Van elke klas werd er een jongen en een meisje gekozen om te dansen en een jongen en meisje om te eten/drinken. Er was zelfs een podium voorzien, bestaande uit 2 banken en een schoolbord! Ik moet dan ook niet vertellen dat het schoolbord (dat zeker stevig genoeg was!) gesneuveld is op het einde, jammer!
Na het dansen was het tijd voor de feestmaaltijd, pilau. Pilau is rijst met vlees. Deze keer was het vers vlees, zo vers zelfs dat de geitjes deze ochtend nog rondhuppelden op de school. De geitjes moesten geslacht worden en dit woont de hele school dan bij. Van de vrijwilligers waren er maar 2 van de 7 die echt gekeken hebben. Vanaf dat de geitjes ten hemel gegaan zijn heb ik ook wel gaan kijken, maar dan is het minder eng om te zien. Ik wilde de geitjes gewoon echt niet zien sterven! Ik heb dan ook niet gegeten van de pilau. Ik heb wel een klein beetje geproefd, maar vanaf dat ik de rijst in mijn mond had dacht ik al weer aan de schattige, kleine, witte geitjes. Ik ben toen maar voor de vegetarische schotel gegaan, rijst met aardappelen!
En dan nu de afsluiter van mijn blog en de leukste weekafsluiter die ik al gehad heb. Shukrani en Baraka zijn in hun nieuw huisje ingetrokken. Omari had het bed besteld en dat was ondertussen gearriveerd. De matras en het muskietnet van de jongens lagen/hingen ook al in het huisje. Nu moesten An en ik nog zorgen voor stoeltjes en een tafel, kommetjes, lepels, tassen en bassins van de school. Dit hebben we vandaag allemaal in orde gemaakt. We moesten ook nog snel naar de winkel voor een olielamp en een slot. Na dit alles gingen we de jongens halen en vroegen we Omari om mee te gaan. Toen we binnenkwamen sprongen de jongens bijna een gat in de lucht, ze wisten echt niet wat ze zagen. Het was zo leuk om te zien hoe Shuku en Baraka alles verkenden, ze waren echt luidop aan het lachten, een zalig moment! Morgen gaan we bij hen horen hoe de eerste nacht geweest was, ik hoop dat alles goed ging. Nu kunnen ze eindelijk eens slapen zonder zatte vader in hun bed.
Omari vertelde ons dat hij de jongens stap voor stap gaat leren hoe ze voor zichzelf moeten zorgen, ik ben benieuwd, want 2 jongens van 5 en 6 jaar … Hij zou ook elke avond even gaan kijken hoe het met hen ging. Ik ben hem zo dankbaar dat hij er is voor de jongens, zonder hem hadden ze daar toch maar een beetje verloren gelopen. Omari doet dit echt geweldig, hij is hun bed gaan bestellen, bouwde mee aan het huis, wil hen alles leren en helpen waar het nodig is. An en ik willen hem iets geven om hem te bedanken, maar weten nog niet goed wat, hopelijk vinden we iets waar hij heel tevreden mee is. Want dat verdient hij echt!
Morgen, zaterdag, gaan we naar Mombasa, naar de markt. Dit moet naar ’t schijnt wel de moeite zijn. John (de kuisman en soms nachtwaker) gaat ook mee om ons een beetje rond te leiden. Ik ben benieuwd!
Wat hebben we geleerd vandaag:
- An leerde vandaag te wandelen met zwemvliezen. Stap 1: zet een stap met de rechtervoet. Stap 2: val dan plat op de grond in water van ongeveer 30 cm diep.
- Geiten hebben een uier, geen luier An!
- Powercuts kunnen hier bijna 30 uur duren, niet zo fijn. Zeker niet als deze ’s nachts duurt, want ik heb echt heel de nacht wakker gelegen van de warmte omdat de ventilator niet werkte. Bovendien hadden we dan ook nog eens geen water, heel onhandig!
- Het water van de douche is hier ’s avonds veel beter als ’s morgens. ’s Morgens is het water echt ijskoud en ’s avonds is het doenbaar koud en kan je eronder gaan staan. ’s Avonds douchen dus!
- Met z’n 6 ongeveer 300 boeken kaften duurt lang! Zeker met als het met een plastiek folie is die de hele tijd verschuift! Ondertussen zijn we dan ook al experts geworden in het kaften van boeken.
- Cassava (of zoiets) is lekker, maar niet met pikkante kruiden, ik stond in brand!
- Praktische tip: als je iets van souvenirs wil kopen, stel dan voor jezelf eerst op hoeveel je wilt uitgeven aan datgene dat je wil kopen. Anders is het moeilijk om een redelijk prijs te vinden en kunnen ze wel een van je profiteren.
- Een spel, gemaakt van hout ,kopen kan hier wel eens duur zijn. Maak op voorhand dus zeker duidelijk dat je niet van California komt, want dan betaal je 9 keer zoveel dan de gewone prijs!
- In het begin was het eng om naar de wc te gaan op school. De wc’s lijken op een Franse wc, maar ze zijn het toch niet helemaal. Maar eens ik dit een eerste keer probeerde vond ik dit goed meevallen, ik ga niet meer ophouden nu hoor!
- Safaricom kan zijn kuren dus wel eens hebben, we kunnen allemaal al 3 dagen geen berichten vanuit België ontvangen. Dus ook niet kwaad zijn, wanneer we niet terugsturen op berichten die we waarschijnlijk helemaal niet aangekregen hebben.
- Even tussendoor: sturen naar mijn Belgische nummer is dus blijkbaar zeer goedkoop (of gratis als je gratis berichten hebt) voor jullie. Sorry dus aan al diegene die al veel geld op gedaan hebben! (Ik ga wel altijd antwoorden met mijn Keniaans nummer)
En dan om af te sluiten nog een mooie regel:
Al kan een dag zo zwaar en hard zijn, de lach van een kind maakt alles de moeite waard!
Abonneren op:
Posts (Atom)